zaterdag 26 augustus 2017

Ruzie om demontage zonnepanelen in Jubbet ad-Dib

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/08/25/ruzie-om-demontage-zonnepanelen-jubbet-ad-dib/

 

– Door Tjalling. –

 

Recent heeft Israël een Nederlands ontwikkelingsproject op de Westelijke Jordaanoever gesloopt. Het gaat om 96 zonnepanelen en andere apparatuur, bestemd voor de elektriciteitsvoorziening van het Palestijnse dorp Jubbet ad-Dib. Bij alle publicaties over dit onderwerp werd de kant van Israël opnieuw onvoldoende toegelicht. In diverse artikelen hierover werd vooral gesproken over het op verschillende manieren uit te leggen begrip ‘sloop’, maar Joop.nl ging nòg een stapje verder en kopte met: ‘Israël vernietigt wéér hulpproject in Palestina’.

 

Nederland heeft In 2016 ongeveer 500.000 euro betaald om het kleine Jubbet ad-Dib (162 inwoners in 2007 en niet op het elektriciteitsnet aangesloten) met zonnepanelen en andere apparatuur van stroom te voorzien. Een half miljoen Euro bestemd voor zonnepanelen is geen gering bedrag. Het ministerie van Buitenlandse Zaken in Den Haag was woedend om de sloop en had per direct ernstig geprotesteerd bij de Israëlische autoriteiten en aangedrongen op teruggave van de goederen. Nadat premier Rutte de Israëlische premier Netanyahu persoonlijk over deze kwestie had opgebeld, zijn die panelen inderdaad teruggegeven.

 

Bijna een half miljoen Euro is dus niet niks. Men moet als verantwoordelijke partij voor die sloop gegronde argumenten hebben om zo’n duur project te demonteren. Die had Israël waarschijnlijk wel, maar dat bleek niet uit de berichtgeving in de media. Die bleef beperkt tot de melding over inbeslagname en sloop door Israël omdat er geen bouwvergunning voor zou zijn, plus de uitspraken van de ministers Koenders, BuZa en Ploumen, Ontwikkelingssamenwerking in antwoord op de Kamervragen van het CDA en de VVD. Volgens de bewindslieden zou uit de praktijk blijken dat Israël ‘niet of nauwelijks vergunningen afgeeft’, en ‘een Nederlandse poging om bij wijze van proef vergunningen te krijgen voor een project niet tot een positief resultaat heeft geleid’. Hieruit zou al snel de conclusie getrokken kunnen worden dat Israël gewoon niet meewerkt aan het ontwikkelen van hulpprojecten op de Westelijke Jordaanoever, wat ten koste gaat van onschuldige Palestijnse bewoners die toch al zo lijden onder ‘de bezetting’ en de verdeeldheid van hun eigen bestuur.

De vraag waaròm Israël geen bouwvergunningen verstrekt is volstrekt niet aan bod gekomen in de media. Het verkrijgen van een bouwvergunning van Israël voor hulpprojecten voor Palestijnen, gefinancierd door EU–landen is niet makkelijk. Waarschijnlijk is dat – mede – een gevolg van een maatregel die Israël enkele jaren geleden heeft genomen, namelijk het stoppen van elke vorm van samenwerking met officiële vertegenwoordigers van de landen van de Europese Unie in delen van de West Bank: het C-gebied. Dit gebied werd, zoals in de Oslo Akkoorden is vastgelegd, in 1993 onder Israëlisch bestuur geplaatst en valt sindsdien tot nader order onder de bevoegdheid van het Israëlische ministerie van Defensie. In 2013 heeft de toenmalige Israëlische minister van Defensie Moshe Ya’alon instructies gegeven aan de IDF en aan de COGAT om die samenwerking in het C-gebied te stoppen.

 

De instructies waren, en zijn, bedoeld voor de EU-vertegenwoordigers die werken aan humanitaire projecten in het C-gebied. In de andere gebieden op de West Bank, het A-gebied (volledig onder Palestijnse controle) en het B-gebied (waarin gedeelde controle van de Palestijnse Autoriteit en Israël) zal de Israëlische regering en de IDF wel blijven samenwerken met de vertegenwoordigers van de EU-landen. Waarschijnlijk volgden deze instructies van minister Ya’alon op het besluit van de 28 lidstaten van de Europese Unie op 16 juli 2013 om Israël een verhulde economische boycot op te leggen voor met name producten die worden gemaakt voorbij de Groene Lijn. Op elke actie volgt nu eenmaal een reactie.

 

Israël wil uiteraard niet dat zijn soevereiniteit wordt geschonden. Echter de EU keurt ’de bezetting door Israël’ van de hele Westoever af en zal dat blijven doen. Er is dan ook sprake van een enorm verschil van politieke inzichten en standpunten. Of wel, een kloof die niet zomaar overbrugd zal worden. Totdat er een definitieve vredesregeling tot stand is gekomen tussen Israël en de Palestijnen, waarbij de grenzen tijdens rechtstreekse onderhandelingen zijn vastgesteld, blijft het gehele C-gebied onder Israëlisch gezag vallen.

Om terug te keren naar Jubbet adh-Dhib, ook dat dorpje ligt in het C-gebied. Van samenwerking tussen de EU en Israël zal daar dan ook geen sprake zijn totdat er in de toekomst een vredesregeling tot stand zal zijn gekomen waarbij dit plaatsje definitief Palestijns gebied wordt. Tenslotte: De ‘boosheid’ waarmee BuZa in Den Haag reageerde moet eerder vanuit politieke motieven te verklaren zijn dan vanuit oprechte verontwaardiging.


Wikipedia: Jubbet adh-Dhib

 

dinsdag 1 augustus 2017

Faktencheck en feiten in een Duitse docu: Gaza & Parijs (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/08/01/faktencheck-en-feiten-in-een-duitse-docu-gaza-parijs/

 

= IMO Blog = 

– Vervolg op Faktencheck en feiten in een Duitse docu: NGO’s

Zoals gezegd vond ik de documentaire “Auserwählt und ausgegrenzt – Der Hass auf Juden in Europa” evenals de zogenaamde “Faktencheck” soms nogal kort door de bocht. Waar de check bedoeld zou zijn om de docu van noodzakelijke context en nuance te voorzien, lijkt zij soms even ongenuanceerd te proberen de boodschap van de film onderuit te halen. Wanneer je als omroep de documentairemakers beschuldigt van onprofessioneel werken, zou je zeggen dat je zelf extra goed oplet dat alles wat je schrijft goed onderbouwd is en relevante context wel benoemt.

Gaza

Nog een paar voorbeelden. Het krijgt in de docu weinig (te weinig) aandacht, maar op een zeker moment komen een aantal krantenkoppen in beeld en vertelt men dat de media een eenzijdig beeld gaven van bijvoorbeeld de Gazaoorlog en Israel slechts als dader neerzetten en de Palestijnen als slachtoffer. Gehekeld werd bijvoorbeeld dat in de koppen vaak alleen Palestijnse doden staan en pas verderop in het artikel blijkt het om strijders te gaan die zelf eerst aanvielen. Een bekend verschijnsel dat ik hier ook al vaker heb besproken en gehekeld. De Faktencheck valt erover en schrijft dat uit onderzoek blijkt:

“… dass sich beispielsweise die Berichterstattung zur Zweiten Intifada und den Gaza-Kriegen 2009 und 2012 in Qualitätszeitungen, aber auch dem deutschen Fernsehen kaum substantiell voneinander unterschieden hat und vorrangig versucht wurde, ausgewogen über die Konfliktparteien zu berichten.” (IFEM 2002; Maurer/Kempf 2011; Witte 2014)

Een nietszeggende tekst. Dat men probeerde om evenwichtig te berichten wil nog niet zeggen dat het ook is gelukt. Er wordt verwezen naar onderzoek dat niet eens online te vinden is, niet te checken dus. Waar gingen die onderzoeken vanuit, in opdracht van wie werden ze uitgevoerd en door wie? In Nederland is vaker onderzoek gedaan naar de berichtgeving met tegengestelde conclusies. Ook in Duitsland is er onderzoek met tegengestelde conclusies, zo blijkt uit dit interview in het gerenommeerde Die Zeit met iemand die tot de conclusie kwam dat Israel vaak (in driekwart van de gevallen) in de koppen als agressor wordt neergezet. Het is moeilijk om het zo op te zetten dat je echt objectief kunt vaststellen dat de berichtgeving al dan niet objectief of evenwichtig is. Het lijkt me echter vrij duidelijk dat in de koppen vaker Palestijnse slachtoffers worden genoemd. ‘Omdat die ook vaker slachtoffer waren’, is daar tegenin te brengen. ‘Maar wel vaak zelf met het geweld begonnen’, is daar weer tegenin te brengen. Als men de docu wat dit betreft had willen hekelen, had men concrete voorbeelden moeten geven waaruit een ander beeld naar voren komt, en niet alleen een nietszeggende tekst plaatsen met verwijzing naar onderzoeken.

De Faktencheck hekelt ook de vergelijking in de film van de Gazastrook met Parijs. De bevolkingsdichtheid van Parijs is namelijk vier keer zo hoog als die in de Gazastrook, maar slechts twee keer zo hoog als die in Gazastad, aldus de check. Een zwak argument, want het is duidelijk dat men de hele strook bedoelde. Men vergelijkt de levensverwachting en kindersterfte in Gaza immers met die in andere landen, niet met andere steden. Je kunt je afvragen of het dan fair is de bevolkingsdichtheid met een stad te vergelijken, daar een stad altijd dichtbevolkter is dan het ommeland en dat ommeland ook nodig heeft voor bijvoorbeeld de voedselvoorziening. Toch zijn er ook hele conglomeraten die groter zijn dan heel Nederland (en dus vele malen groter dan de Gazastrook) en in totaal een hogere bevolkingsdichtheid hebben dan de Gazastrook. Wat men wil zeggen: de problemen en ellende in de Gazastrook liggen niet in de eerste plaats aan de bevolkingsdichtheid, noch aan grote armoede en slechte medische voorzieningen. In een aantal opzichten staat het gebied er niet extreem slecht voor. Het is dan zacht gezegd ietwat vreemd dat wel het meeste geld per inwoner aan hulpgeld van de VN en de EU naar dit gebied gaat (EU geld via hulporganisaties en indirect via de PA, VN geld via de UNRWA). In de film komen verschillende willekeurige Gazanen aan het woord die klagen dat zij nog nooit iets van dat geld hebben gezien, en een UNRWA directeur die nogal hakkelt op de vraag hoe dat geld precies de bevolking ten goede komt, en waar het überhaupt allemaal is gebleven. Overigens meldt het CIDI dat de helft van het hulpgeld dat de PA krijgt wordt besteed aan uitkeringen voor Palestijnen in Israelische gevangenissen.

De docu meldt ook dat Gazanen hen off camera zeiden dat de EU alle financiële hulp aan Gaza stop moet zetten, zodat het Hamas regime ten val komt. En dat de pro-Palestina beweging in Europa dit tegenwerkt en daarmee fungeert als een vijfde colonne van Hamas. Ook daarover vielen de makers van de Faktencheck, en zij melden dat het zeer de vraag is of Hamas zonder hulp vanuit Europa in zou storten, omdat zij in de Arabische wereld ook goede kontakten en bases heeft. Vervolgens schrijft men:

“Als fünfte Kolonne versteht man heimliche, subversiv tätige Gruppierungen, die an Umstürzen arbeiten. Der Kommentar stellt damit in seiner Argumentation Unterstützer Palästinas unter Generalverdacht.”

Nounounou. De term wordt wel vaker in overdrachtelijke, meer algemene zin gebruikt. Daarbij maakt de docu (enkele storende slordigheden daargelaten) genoeg duidelijk hoe men tot die conclusie is gekomen. Vooral de BDS beweging met haar Apartheidsweek en de vele pro-Gaza demonstraties waar men het vaak letterlijk voor Hamas opneemt, maken het bont. Appa heeft in Nederland de menigte in geschreeuwd dat Hamas helden zijn en legitiem verzet plegen en dat iedereen die Israel en het zionisme steunt zijn vijand is. Delen van de pro-Palestina beweging zijn inderdaad zodanig geradikaliseerd dat een dergelijke conclusie niet overdreven is. Het had de docu gesierd (en overtuigender gemaakt) als men onderscheid had gemaakt tussen de radikale antizionistische pro-Palestina activisten en de meer gematigde tak die zegt vrede, onderhandelingen en een tweestatenoplossing voor te staan. Maar ook deze gematigder tak gaat niet vrijuit: in woord veroordeelt men weliswaar het geweld aan beide kanten, maar in feite ziet men Israel als de enige schuldige in het conflict, en eist allerhande drukmaatregelen op Israel. Ook eisen zij dat Israel de grens met Gaza opent en veel meer spullen en materiaal doorlaat, waardoor men direct Hamas in de kaart speelt. Daarbij pleiten juist gematigder organisaties en mensen vaak voor praten met (en dus ook erkenning van) Hamas en beweren dat Hamas daar pragmatisch genoeg voor is. Ook zij spelen Hamas dus in de kaart en dragen bij aan haar legitimiteit, en dus macht en invloed.

Parijs

Tot slot gaat de docu in op heftige rellen, demonstraties en antisemitisch geweld in de Parijse voorstad Sarcelles ten tijde van de Gaza Oorlog in 2014. Opvallend vond ik hoe weinig ik hierover in Nederlandse media ben tegengekomen en hoe weinig aandacht dit heeft gekregen, ook van de politiek. In de docu omschrijft men het als volgt:

“In Frankreich werden das erste Mal auch Synagogen angegriffen. Am 13. Juli 2014 ziehen wütende Demonstranten zur Don Isaac Synagoge in Paris. Nur wenige Polizisten sind vor Ort. Während sich die Gläubigen in der Synagoge Stundenlang voller Angst verbarrikadieren, versuchen Mitglieder der jüdischen Gemeinde das Gebetshaus mit Stühlen zu verteidigen. Sie werden von den Antisemiten in die Flucht geschlagen, der wütende Mob umzingelt die Synagoge. Nur dank der nachrückenden Spezialkräfte der Polizei kann ein Blutbad verhindert werden. In der bürgerlichen Presse wird man danach den Juden vorwerfen, sie hätten provoziert. Wehrhafte Juden sieht man in Europa nicht gerne. Für viele französische Juden war dieser Tag eine Zäsur.”

Dat is zeker niet overdreven gesteld, als ik dat met artikelen in andere kranten vergelijk, zoals de Bayernkurier. Daar heeft men het over honderden jonge mannen van Arabische komaf die met ijzeren staven bewapend op Jodenjacht waren. Ternauwernood is een pogrom voorkomen volgens de president van een belangrijke Joodse organisatie. Vijf synagogen werden binnen een week aangevallen. Er circuleerde een oproep om de Jodenwijk in Sarcelles aan te vallen, een wijk waar tot dan toe Joden relatief goed samenleefden met de moslimmeerderheid en die daarom ook wel ‘klein Jeruzalem’ werd genoemd. Toen de politie een bloedbad wist te voorkomen, viel men een apotheek en koshere winkel aan onder leuzen dat Hitler gelijk had en de Joden dood moeten. Ook citeert men de Frankfurter Allgemeine waar Alain Finkielkraut spreekt van een alliantie tussen de antizionistische en antikapitalistische radikale linke met radikale islamisten. Volgens de JTA was de aanval in Sarcelles de negende aanval sinds de Gaza Oorlog. In dit artikel ook aandacht voor hoe de Joden zichzelf verdedigen, omdat de politie wat dit betreft in gebreke blijft. Hierin speelt de radikale JDL een belangrijke rol. De houding van de gevestigde Joodse organisaties veranderde door de hevige antisemitische uitbarstingen tijdens de Gazaoorlog; was men eerst afwijzend, nu is men de JDL dankbaar dat men synagoges verdedigt wanneer de politie er (nog) niet is, zoals in Sarcelles, waar zij een bloedbad wisten te voorkomen. De docu had de JDL echter niet vermeld en heeft het alleen over leden van de Joodse gemeenschap die de synagoge met stoelen verdedigden. Men schrijft:

“Unter den Mitgliedern der jüdischen Gemeinde, die das Gebetshaus mit Stühlen verteidigt haben, waren auch Jugendliche der Jewish Defense League. Dies ist eine Organisation, die in den USA als terroristische Vereinigung erfasst wurde und auch 1994 von Israel als Terrororganisation definiert worden ist. Jugendlichen dieser Organisation wurde in diesem Zusammenhang seitens der Presse vorgeworfen, sie hätten provoziert.”

Het klopt misschien dat het correcter was geweest deze organisatie te vermelden. Maar het geweld was zo vreselijk, zo extreem, zo onvoorstelbaar, dat het al gauw zou overkomen alsof daarmee – precies zoals men in de ‘gewone’ pers hekelt – het geweld tegen de Joden en hun verdediging op een lijn wil stellen. Zoals ook een lid van het gerenommeerde CRIF het verwoordt: “the JDS has its problematic aspects, but now is not the time to discuss them. We have more pressing issues.” Ook de Faktencheck laadt die verdenking op zich door droogjes te vermelden dat zij in de VS als terroristische organisatie geldt en dat ‘in deze samenhang’ de pers hen provocatie verwijt. Hun acties waren echter puur verdedigend, en het feit dat deze organisatie op andere plaatsen en momenten soms heel kwalijke dingen heeft gedaan, verandert daar niks aan. Nu wekt de Faktencheck echter de indruk, dat dat verwijt terecht is en de Joden het geweld dus op zijn minst gedeeltelijk, aan zichzelf te danken hebben. Gezien de zeer ernstige aard van het gebeurde is dat ongehoord.

Wat in Sarcelles en andere Franse voorsteden is gebeurd zou ons blijvend aan het denken moeten zetten over het extreme antisemitisme dat de kop opsteekt wanneer het geweld tussen Israel en de Palestijnen escaleert. Het laat de dunne lijn tussen antisemitisme en antizionisme zien, en de link tussen links radikalen en islamisten, zoals Finkielkraut opmerkte. Dit mag niet iets zijn dat alleen op rechtse blogs en Joodse websites wordt besproken, en af en toe voor het karretje gespannen van rechtse populisten. Het gaat ons allemaal aan en wij hebben allen een verantwoordelijkheid. Het is mede daarom zo jammer dat de docu makers niet zorgvuldiger te werk zijn gegaan, want hun boodschap is zeer urgent.

Ratna Pelle

 

Faktencheck en de feiten in een Duitse docu: NGO's (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/08/01/faktencheck-en-de-feiten-in-een-duitse-docu-ngos/

 

= IMO Blog =

– Vervolg van Faktencheck en de feiten in een Duitse docu: geschiedenis

De documentaire is het felst bekritiseerd om hoe een aantal organisaties worden neergezet, zonder wederhoor toe te passen. Ik zou haast willen zeggen: een koekje van eigen deeg, want dit is precies wat veel van die organisaties zelf doen wanneer ze informatie over ‘Palestina’ en de bezetting verspreiden. Ze gebruiken eenzijdige en partijdige bronnen en nemen wat die zeggen zonder meer aan. Zoals deze docu zich wat betreft de organisaties op NGO Monitor baseerde, ook geen echt neutrale organisatie. Alleen dreigt Israel niet met rechtszaken en worden de gebruikelijke Israel kritische docu’s niet onderbroken met de tekst dat Israel niet om wederhoor is gevraagd en dat een woordvoerder van het MFA of COGAT laat weten dat de cijfers niet kloppen, dat de beweringen niet kloppen en dat niet zomaar huizen worden vernield en land ingepikt, maar daar wetten en procedures voor zijn en iedere Palestijn naar het hooggerechtshof kan stappen om zaken aan te vechten, wat ook met enige regelmaat gebeurt.

Het is jammer dat de docu veel organisaties over een kam scheert, waardoor de boodschap niet goed meer overkomt. De boodschap is dat er duizenden NGO’s zijn die allemaal dezelfde anti-Israel boodschap uitdragen, meedoen met boycots en anti-Israel propaganda verspreiden, en zo meewerken aan een vruchtbare voedingsbodem voor antisemitisme. Dit doen ze met ons belastinggeld, met geld dat via de EU of de lidstaten zelf aan deze NGO’s wordt gegeven, of indirect via VN instituties die ook weer door de lidstaten worden gefinancierd. Bovendien komt geld dat bedoeld is voor hulp aan de Palestijnen daar niet terecht maar verdwijnt in de zakken van corrupte politici en medewerkers van Hamas.

Betselem

Dit klopt in grote lijnen helaas, en hier is veel te weinig aandacht voor. Maar er is nog wel een verschil tussen bijvoorbeeld Betselem en de BDS beweging, die Israels bestaansrecht niet erkent en waarvan sommige leiders geweld tegen Israel een legitiem middel vinden. De docu beweert dat Betselem Israel nazi- en apartheidsmethoden verwijt. Dat eerste lijkt niet te kloppen, het tweede wel. Bovendien heeft een hooggeplaatste medewerker tegen journalist Tuvia Tenenbom gezegd dat de Holocaust een leugen en uitvinding van de Joden is. Die medewerker is later ontslagen. De docu suggereert dat Betselem niet meteen afstand nam van deze uitspraken, maar aanvankelijk aarzelde. Betselem schrijft in een reactie op de film dat de aantijgingen niet kloppen en dat men zich juist ook vanwege de verschrikkingen van de Holocaust (waarin familie van medewerkers zijn vermoord) zich zo inzet voor de mensenrechten. Men vervolgt:

“The film, therefore, must be understood in context. Israel’s desire to endlessly perpetuate the occupation has led over the past decade to increasing attacks against groups and individuals in Israeli civil society who oppose it.

These attacks employ smear tactics and manufacture imagined “traitors” from within, endeavoring to advance a nationalistic political agenda and to delegitimize human rights organizations by false portrayals. The charges made in the film, along with the misrepresentation of B’Tselem as a “political advocacy organization”, rather than as a Human Rights organization, are based entirely on such propaganda efforts by Israeli government affiliated pro-occupation organizations.”

Betselem distantieerde zich natuurlijk wel meteen van de uitspraken van haar medewerker, en ontsloeg hem weken later toen die inderdaad door hem bleken te zijn gedaan.

Ik ben het met Betselem eens dat men deze beschuldigingen niet zo had mogen brengen, maar Betselem doet nu hetzelfde: ze verwijt de docu, die een voor haar onaangename boodschap heeft, dat zij slechts een propagandadoel dient en poogt daarmee de boodschap onklaar te maken. De docu is niet van de Israelische regering en heeft zeker niet tot doel om ‘de bezetting eindeloos te laten voortduren’. Het is een onzinnige bewering. De docu gaat helemaal niet over de bezetting, er komt geen kolonist in voor, en neemt daar ook geen standpunt over in. Maar dit is hoe Betselem blijkbaar kritiek pareert. Iedereen die het niet met ze eens is staat in dienst van de bezetting en daar hoeft dus niet naar geluisterd te worden. Dit is een bekende taktiek van Israelkritische en pro-Palestijnse organisaties. Je bent als criticus van hun altijd voor de bezetting en voor Netanyahu en wilt hun misdaden goedpraten. Betselem is overigens wel degelijk een “political advocacy organization”; juist deze houding bevestigt hoe activistisch ze zijn en hoe weinig in staat om met afstand naar dingen te kijken.

Oxfam en boycots

Het is jammer dat de docu zo slordig is geweest. Ook Pax Christi wordt in hetzelfde rijtje genoemd, terwijl die niet veel doen, en zelf geheel ontkennen actief te zijn, rond Israel-Palestina. De kritiek op de BDS beweging met haar “Apartheidweek” en talloze aanverwante propaganda activiteiten is zeer terecht, maar is nu ook makkelijker af te doen als rechtse propaganda. De Faktencheck heeft uitgebreide replieken van de verschillende aangevallen NGO’s opgenomen, maar vreemd genoeg staat er niks over de BDS beweging. Wel valt men NGO Monitor aan op vermeende samenwerking met een pro-nederzettingen organisatie in de VS (had hier niet NGO Monitor om wederhoor gevraagd moeten worden?) en betwist men haar cijfers met een nogal technisch verhaal. NGO Monitor heeft daar op haar eigen site op gereageerd en zegt o.a. dat de Faktencheck deze samenwerking overdrijft. Ook heeft men de correspondentie hierover met de WDR gepubliceerd.

Waar de docu wat makkelijk alle NGO’s die zich met Israel-Palestina bezig houden een anti-Israel agenda toedicht, is de WDR nogal goedgelovig waar de betreffende organisaties die (uiteraard) ontkennen. Zo schrijft men dat het onbewezen is dat EAPPI voor boycots van Israel is en dat het onbegrijpelijk is waarom Oxfam als anti-Israel wordt neergezet daar zij zich duidelijk tegen boycots tegen Israel uitspreekt. Uiteraard zeggen organisaties niet van zichzelf dat ze anti-Israel zijn, zoals pro-Palestijnse activisten ook doorgaans niet openlijk zeggen dat ze vinden dat Israel niet mag bestaan en de Joden geen recht hebben op zelfbeschikking. De Faktencheck verwijst naar een verhaal op de website van Oxfam waar ze, uiteraard, ontkennen tegen Israel en tegen boycots te zijn:

“Does Oxfam support a boycott of Israel?

No. We oppose trade with Israeli settlements in the West Bank because they are illegally built on occupied land, increase poverty among Palestinians, and threaten the chances of a two-state solution. However, we are not opposed to trade with Israel and we do not support a boycott of Israel, or any other country.”

Ook zeggen ze geen activiteiten te steunen die oproepen tot BDS. Ze geven wel met zoveel woorden toe organisaties te steunen die voor BDS zijn: “We work with more than 30 diverse Israeli and Palestinian partners and we do not expect that all of them agree with us on all policy issues. Some of them may support a boycott, but we do not fund this part of their work.” Dat laatste is natuurlijk lariekoek, ofwel een broekzak-vestzak verhaal. Als zo’n organisatie geld krijgt voor haar werk wat betreft Israel-Palestina (lees: anti-Israel activiteiten) dan kan dat natuurlijk zo ingezet worden als zij dat willen. Wil Oxfam een net verslagje van waar het voor is gebruikt, dan somt men een paar activiteiten op waarvan men zeker weet dat Oxfam die ondersteunt. Eerder al schreef ik dat de BDS beweging wordt gesteund door veel organisaties die geld krijgen van Oxfam, waaronder de Coalition of Women for Peace:

CWP steunt de BDS beweging en doet hier zelf aan mee door uit te zoeken welke bedrijven voor boycotacties in aanmerking komen. CWP noemt de afscheidingsbarriere een ‘Apartheid Wall’ en nam ook deel aan de ‘Israeli Apartheid Week’. Men steunt verder de ‘Free Gaza Movement’ waarin diverse radikale en met terroristische organisaties sympathiserende mensen actief zijn, en zei in reactie op de entering van de Mavi Marmara dat ze “stands in solidarity with the people of Palestine and with heroic members of the Gaza Freedom Flotilla.”

Ook steunt Oxfam het Palestinian Centre for Human Rights, dat terroristische groeperingen als Hamas verzetsgroepen noemt en honderden gedode strijders tijdens de Gaza oorlog (Cast Lead) als burgers aanmerkte.

In 2009 riep Oxfam de EU op om Israel te straffen vanwege de bouw in de nederzettingen en de blokkade van de Gazastrook. Oxfam directeur Jeremy Hobbs heeft gezegd dat “The people of Gaza are living in the world’s largest prison but have fewer rights than convicts” (Persbericht: European Foreign Ministers should tell Israel’s Livni: ‘Open Gaza’s borders’). Aan de Palestijnen stelt men nooit dergelijke eisen of uit dergelijke dreigementen. Ook sponsorde men in 2009 de deelname van de radikale antizionist Ali Abunimah aan een door het Palestina Komitee (ook tegen Israels bestaansrecht gekant) georganiseerde activiteit. In zijn speech promootte Abunimah BDS en had het over etnische zuiveringen en apartheidspraktijken door Israel. Abunimah heeft in een tweet geschreven dat “supporting zionism is not atonement for the holocaust, but its continuation in spirit”. In 2012 kwam Oxfam met een eenzijdig rapport over de kwalijke invloed van de nederzettingen, en op grond hiervan wordt ook opgeroepen tot maatregelen om de Palestijnen te helpen en de druk op Israel te verhogen. De lijst met anti-Israel activiteiten die Oxfam heeft gesteund is uiteraard nog veel langer.

Conclusie: het mag zo zijn dat Oxfam niet direct de BDS beweging en haar activiteiten steunt, men zit er soms wel gevaarlijk dichtbij. En hoewel men officieel voor twee staten is en vrede door middel van onderhandelingen, stelt men zich in de praktijk een stuk activistischer op en roept geregeld de EU of lidstaten op om de druk op Israel te verhogen. Ik heb nog niet mogen vernemen dat men opriep de druk op Abbas te verhogen om zijn voorwaarden om met Israel te gaan praten te laten vallen. Een factcheck die al deze zaken negeert en afgaat op een kort stukje dat Oxfam zelf op haar website heeft geschreven, is niet erg professioneel opgesteld.

(Zie vervolg)

Ratna Pelle