zondag 29 januari 2017

Het Israëlisch-Palestijns conflict en de keuze van de PvdA

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/01/29/het-israelisch-palestijns-conflict-en-de-keuze-van-de-pvda/

 

Samenvatting van een gesprek tussen de heer Michiel Servaes, Tweede Kamerlid en buitenlandwoordvoerder PvdA, en Tjalling Tjalsma als bestuurslid werkgroep WAAR, op 30 november 2016.

(Dit gesprek was een vervolg op een gesprek wat een oud bestuurslid van WAAR, dhr. Meindert Leerling, eerder had gehouden met Michiel Servaes.)


Doelstellingen

* De keuze van de PvdA in het Midden Oosten

“De PvdA kiest in het Midden-Oosten partij voor eenieder die vrede, vrijheid, stabiliteit en rechtvaardigheid dichterbij wil brengen.

We veroordelen hen die denken dat terroristische aanslagen, geweld tegen burgers, en schendingen van internationaal recht de oplossing zijn. Dat geldt ook voor het conflict tussen Israël en Palestina. Zowel Israëli’s als Palestijnen moeten hun eigen staat hebben zodat ze in vrede, veiligheid en voorspoed naast en met elkaar kunnen leven. Wij zijn voor een actieve en politieke rol van de Europese Unie in het vredesproces in het Midden-Oosten. In dat kader zijn het stimuleren van een constructieve opstelling van beide partijen, erkenning van de Palestijnse Staat en het stoppen van de bouw van illegale nederzettingen in de bezette gebieden onmisbaar. Indien partijen structureel niet meewerken aan het vredesproces moet de druk worden opgevoerd, bijvoorbeeld door het heroverwegen van het Associatieverdrag van Israël met de EU. In Syrië steunen we de gematigde oppositie en bestrijden we het gewelddadige Assad-regime en fundamentalistische terreurbewegingen zoals ISIS.”

* De doelstelling van de werkgroep WAAR:

De Werkgroep voor Accuratesse en Authenticiteit in Reportages (WAAR) streeft naar een publieke opinie en een politieke besluitvorming over het Midden-Oosten conflict, die ook recht doen aan standpunten van Israël. Volgens WAAR is met kritiek op Israël niks mis, maar wel met het geven van onjuiste, en/of uit de context gehaalde informatie, en het doen voorstellen van Israël als de enige verantwoordelijke in het conflict.

WAAR gaat er van uit dat het bestaansrecht van Israël mèt recht op veilige grenzen het uitgangspunt is voor een oplossing van het M.O. conflict. ”

Raakvlakken

De keuze van de PvdA voor eenieder die vrede, vrijheid, stabiliteit en rechtvaardigheid in het Midden Oosten dichterbij wil brengen en het streven van WAAR naar een publieke opinie en een politieke besluitvorming over het Midden-Oosten conflict die ook recht doen aan standpunten van Israël, hebben een heel belangrijk raakvlak, namelijk het bijdragen aan de oplossing van het M.O. conflict. Dit raakvlak nodigt uit tot het leggen en onderhouden van contacten tussen de PvdA en WAAR.

Tjalling wees aan het begin van het gesprek erop dat WAAR vrede nastreeft en extremisme afwijst. Sommige extreme opvattingen vanuit zowel de linker als ook de rechter politieke hoek baren in zijn algemeenheid ernstige zorgen. WAAR is echter ook bezorgd over het feit dat, ook vanuit gematigder, links georiënteerde kringen wandaden van Palestijnse kant opvallend weinig of mild worden veroordeeld. Tjalling zei dat hij persoonlijk veel politieke opvattingen met de PvdA deelt en aanzienlijke raakvlakken met deze partij heeft, maar maakte bewaar tegen de, volgens hem en uiteraard WAAR, toch wel opvallende kritische benadering van Israël die vaak eenzijdig overkomt.

Michiel Servaes wees erop dat de PvdA uitgaat van de gelijkwaardigheid van beide partijen en wanneer nodig ook de Palestijnse wandaden benoemt.

Twee belangrijke aspecten uit de keuze van de PvdA

1.    ‘Israëli’s en Palestijnen hebben recht op een eigen staat, zodat zij in vrede, veiligheid en voorspoed naast elkaar kunnen leven’.

Michiel Servaes lichtte een stukje beleid van de PvdA omtrent de M.O. politiek van die partij toe.

Volgens de opvattingen van de PvdA hebben Joden recht op een eigen staat en in die zin erkent de PvdA Israël àchter de Groene Lijn. De PvdA hecht daarbij nadrukkelijk aan de gelijkwaardigheid en belangen van Israël èn de Palestijnen. Zowel het Palestijnse als het Joodse volk hebben immers recht op een eigen staat. Moeilijkheden zijn o.a. het – volgens de PvdA begrijpelijke – recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen, het terrorisme van Arabische zijde, de status van Jeruzalem, het kolonialiseren van Palestijnse gebieden en het streven van rechtse Israëlische politici die onderscheid maken tussen Joodse en niet Joodse inwoners van Israël.

Tjalling wees op de Balfourverklaring maar ook op het feit dat de staat Israël er niet alleen is gekomen als enkel het gevolg van de Shoa. De immigratiegolven (Alija) zijn al begonnen vanaf ongeveer het jaar 1882, als gevolg van heftige pogroms in het toenmalige Rusland van de Tsaren. Bovendien is zionisme een variant van de nationale bewegingen/ideologieën in de negentiende eeuw als een gevolg van de Verlichting. De Palestijnen hebben uiteraard ook recht op een eigen staat.

De politieke verrechtsing is een verschijnsel dat zich momenteel in àlle westerse democratieën voordoet, dus niet alleen voorbehouden aan Israël. Bovendien – en niet onbelangrijk – discriminatie in Israël valt eerder te vergelijken met die in Nederland en zeker niet met de vroegere Apartheid in Zuid Afrika omdat discriminatie niet is verankerd in de wetgeving van Israël.

De vluchtelingenorganisatie van de Palestijnen (UNRWA) wijkt af van die van de VN (UNHCR) en hanteert een veel ruimere definitie van ‘vluchtelingen‘. Daardoor vallen er veel meer Palestijnse mensen onder de noemer van vluchteling en is het probleem vrijwel onoplosbaar geworden. Israël zou echt in demografische problemen komen wanneer aan die eis van Palestijnse kant zou worden toegegeven.

2.    ‘De PvdA is voor een actieve en politieke rol van de Europese Unie in het vredesproces in het Midden-Oosten.’

Tjalling merkte naar aanleiding hiervan op dat Israël een militair overwicht heeft, maar dat dit niet alleen de reden kan zijn dat er enkel aan Israël voorwaarden worden gesteld. Als er werkelijk gestreefd zal worden naar een duurzame vrede zullen ook aan beoogd/toekomstig Palestina eisen gesteld moeten worden, zoals erkenning van de Joodse staat, afzien van terrorisme en die toch werkelijk onmogelijke eis op terugkeer. Kortom, als de PvdA uitgaat van de gelijkwaardigheid van beide bij het conflict betrokken partijen, en dat doet zij, dan dient de partij zich kritisch op te stellen naar beide partijen.

In dit verband kwam ook de Boycot, Desinvestering en Sancties (BDS) beweging ter sprake. De BDS zegt over zichzelf o.a. dat ‘het een legitieme vorm van geweldloos verzet is’, maar in werkelijkheid is de BDS radicaal, tegen verzoening, tegen onderhandelingen, tegen vrede en tegen normalisatie van betrekkingen met Israël zelfs als dat gunstig is voor de Palestijnen. Minister Koenders, ook lid van de PvdA, heeft gezegd dat ‘Nederland niet achter een boycot van Israël staat’.

Tjalling attendeerde op de motie van SGP Tweede Kamerlid Van der Staaij die op 16 juni 2016 werd aangenomen om een einde te maken aan het financieren van organisaties die ijveren voor een boycot van Israël. De PvdA heeft die motie niet gesteund.

De heer Servaes wees erop dat de PvdA tegen een boycot van Israël is. Wel steunt de PvdA het zogenaamde ontmoedigingsbeleid voor bedrijven of organisaties die samenwerking met de (‘illegale’) nederzettingen over de Groene Lijn. Of organisaties BDS publiekelijk steunen valt wat hem (en Koenders) betreft onder de vrijheid van meningsuiting.

De vraag of de Nederlandse overheid bepaalde activiteiten al dan niet moet steunen hangt dus niet van deze opvattingen af, maar van het doel dat met de activiteiten wordt nagestreefd, bijvoorbeeld dialoog of respect voor mensenrechten bevorderen. Als concreet voorbeeld hiervan werd de Tent of Nations genoemd. In een Kamerbrief van 7 juli lieten minister Koenders en minister Ploumen weten dat de regering geen BDS activiteiten zal subsidiëren, maar daarbij betrokken organisaties niet uitsluit van andere subsidies.

Tjalling bracht in dat diverse mede met Europees geld gefinancierde organisaties Palestijnse terreur steunen en/of goedpraten. Bovendien worden Europese hulpgelden door de PA misbruikt, onder meer door in Israël gevangen zittende terroristen een vergoeding te betalen. Ook hierover werd in juni 2016 een motie aangenomen.

Volgens de heer Servaes is de PvdA van mening dat hulpgelden nooit naar Palestijnse terroristen mogen. Minister Koenders stelt dat de veroordeelde terroristen niet uit Nederlands of Europees hulpgeld worden betaald, en dat men de PA probeert te bewegen haar beleid in deze te veranderen.

Gezamenlijke intentie

Aan het eind van dit – goed verlopen – gesprek benadrukte de heer Servaes nogmaals de gelijkwaardigheid van twee partijen, Israël en de Palestijnen. Tijdens het bezoek van Netanyahu aan Nederland afgelopen september had hij een kritisch gesprek met hem gevoerd, maar een jaar daarvoor een al evenzeer kritisch gesprek met president Abbas. Kortom, Israël is een bevriend land, maar moet als zodanig wel aan de westerse maatstaven worden gehouden.

Maar heel belangrijk is dat de PvdA niet twijfelt aan het bestaansrecht van Israël, beide partijen in het conflict gelijkwaardig zijn en worden behandeld. Beide onderdelen zijn essentieel in het beleid van de PvdA inzake het Midden-Oosten.

Gelet op het belangrijke raakvlak tussen de visies van de PvdA en WAAR is het wenselijk om in contact te blijven. De gezamenlijke intentie om te komen tot vrede is en blijft daarbij een juiste basis om van daaruit elkaar op de hoogte te blijven houden over de manier waarop die vrede kan worden bereikt. Ondanks de gezamenlijke intentie, en in geval van de gesprekspartners ook politieke raakvlakken, zijn er toch verschillen geconstateerd over de wijze van benadering van het M.O. conflict.

De PvdA is een gerenommeerde partij met ruim 70 jaren expertise in de politiek. WAAR is een werkgroep die beschikt over een gerichte kennis en kundigheid op het gebied van negatief getoonzette berichtgeving in de media over Israël. WAAR kan door het nastreven van accurate en authentieke berichtgeving m.b.t. Israël en het M.O. conflict bijdragen tot het doel van het PvdA beleid inzake het M.O.

 

zondag 22 januari 2017

Vechten als terroristen (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/01/22/vechten-als-terroristen/

 

= IMO Blog =

Ook beroepsopruier en antizionist Dyab Abou Jahjah was bijzonder nijdig om de ‘zionistische vlag’ die ‘in solidariteit met de bezetting’ op het stadhuis in Rotterdam halfstok hing.

Zoals ik al schreef raakte Abou Jahjah om zijn steun voor de aanslag in Jeruzalem ook nog zijn column bij de Belgische kwaliteitskrant De Standaard kwijt. Natuurlijk noemde hij dat censuur van een hypocriete wereld, vol dubbele standaarden en meer van dat fraais. Er werd prompt een inzamelingsactie op touw gezet door zijn ‘Movement X’ om deze armlastige de mond gesnoerde en zwaar onderdrukte man te helpen.

Een van de mensen die de inzamelingsactie op zijn pagina leuk vond is Sunny Bergman, die hem eerder verdedigde in haar column bij de VPRO. De inzamelingsactie werd opgezet door Karim Hassoun, een groot bewonderaar van Hezbollah. Hij had een tijdje een foto van terrorist Samir Kuntar (die bij een aanslag in de jaren ’70 een klein kind op de rotsen doodsloeg) als profielfoto.

Ik ben benieuwd hoe men een en ander beziet bij de Bezige Bij en de VPRO, waar hij van de zomer nog als Zomergast optrad. De kans is groot dat men blij is dat hij weer in opspraak is geraakt; dat is goed voor de verkoop van zijn boek en rechtvaardigt in de kromme logica van de kijkcijfers nogmaals dat men deze opruier en extremist 3 uur lang een podium gaf.

Maar misschien staat er ook een enkeling op die zegt dat wat De Standaard deed eigenlijk heel moedig is: een grens trekken in wie mee mag doen aan het publieke debat in kwaliteitsmedia en wiens visie zo extreem, grof of haatzaaiend is dat die maar beter geweerd kan worden omdat die helemaal niks in positieve zin bijdraagt. Daar kwam men bij DS overigens wel ietwat laat achter, maar juist daarom valt het te prijzen; een vorm van voortschrijdend inzicht zogezegd.

Er was meer steun voor de aanslag. Abulkasim Al Jaberi, anti-zwarte pieten activist en verstoorder van een culturele avond met een 90 jarige Israelische artieste, schreef op zijn facebook pagina:

Was geblokt van fb voor deze post. De rijen sluiten in white supremacy instituten wanneer het op ‘israël’ aankomt.

Let op hoe hij net als Abou Jahjah ‘Israel’ schrijft. Al Jaberi heeft een column bij VARA’s links-populistische website Joop, maar ik maak mij er geen enkele illusie over dat men daar in staat is tot een onafhankelijk en moedig besluit, tot het trekken van een grens wat betreft Israelhaat of ander extremisme. Ik heb zo’n vaag vermoeden dat Appa, Frank van der Linde en nog een aantal andere usual suspects vergelijkbare ideeën hebben over wat verzet en wat heldhaftig is.

Ergens las ik (ik meen op de tijdlijn van Abou Jahjah) dat ‘vechten als Palestijnen’ een synoniem is geworden voor heldhaftig strijden. Hoe krijg je het uit je pen. Met een vrachtwagen inrijden op nietsvermoedende op sightseeing zijnde soldates, of jezelf opblazen in een bus of restaurant, of van achteren aanvallen en op mensen insteken, wat is daar in Godsnaam heldhaftig aan? Wat ik heldhaftig vind is hoe Israelische veiligheidsmensen vaak een terrorist uitschakelen met gevaar voor eigen leven zodat die niet meer doden kan maken, waarbij ze maar al te vaak zelf omkomen. Vandaar dat zoveel aanslagen maar weinig dodelijke slachtoffers tellen. Men reageert in Israel doorgaans zeer alert en doeltreffend. Overigens wordt het overgrote merendeel van de aanslagen verijdeld; ook afgelopen jaar waren dat er weer honderden. Dan is het een beetje bevreemdend in de NRC te lezen dat de aanslag kwam na ‘een half jaar van relatieve rust’. Ook werd er weer een negatieve draai aan gegeven:

In de tweede helft van 2016 leek de aanslagengolf voorbij. Toch waarschuwden commentatoren ervoor dat de onvrede bij Palestijnen, over de bezetting en vermeende aantasting door Israël van de status quo over de Tempelberg, nog steeds onder de oppervlakte sluimerde.

De aanslagengolf was niet voorbij maar onder controle. Ik weet niet met welke commentatoren Derk Walters sprak of wiens artikelen hij las (een gok: de bekende Israelcritici uit Haaretz), maar wat mij opviel was de openlijke steun aan de zogenaamde messenintifada door Fatah en veel Palestijnse media. Zelfs Abbas distantieerde zich er nauwelijks van en heeft voor zover ik weet de aanslagen niet direct veroordeeld (Hij zal in algemene zin ongetwijfeld eens hebben gezegd dat hij het geweld aan beide kanten betreurt). Er verschenen talloze (pro-)Palestijnse cartoons waarin het doodsteken of overrijden van Israeli’s (spreek: Joden) als nieuwe verzetsvorm werd geprezen.

Heel subtiel suggereert NRC dat de aanslag in bezet gebied plaatsvond:

De aanslag vond plaats in Armon HaNetsiv, een Joodse wijk in het niemandsland tussen West- en Oost-Jeruzalem. Deze wijk ligt op een heuvel die uitkijkt over de Oude Stad in Oost-Jeruzalem: onder meer de islamitische Rotskoepel en Al-Aqsa-moskee zijn goed zichtbaar vanaf hier. In Armon HaNetsiv, ook wel Oost-Talpiot genoemd, wonen voornamelijk Joden en expats. De Verenigde Naties beschouwen de wijk als een illegale nederzetting.

Dat ‘niemandsland’ was 50 jaar geleden een heuveltje tussen twee wapenstilstandslijnen waarover nog onderhandeld moest worden. De VN ziet formeel nog steeds heel Jeruzalem en omgeving als een soort door Israel bezet niemandsland, inclusief de Klaagmuur en de oude Joodse wijk. Waarom de NRC erbij vermeldt dat de Rotskoepel en de Al Aqsa Moskee goed zichtbaar zijn is me niet duidelijk, maar men lijkt ermee te willen benadrukken dat Israel geen recht heeft op het gebied en het feitelijk deel is van het Arabische deel van Jeruzalem. Lekker suggestief in elk geval. Die koepel en moskee zijn van veel plaatsen uit goed zichtbaar, want ze staan op de Tempelberg, hoger dan de Joodse heilige plaatsen, die overigens voor een groot deel werden verwoest door Jordanië dat de oude Joodse wijk veroverde en van Joden zuiverde in 1948.

In een tweede artikel over de aanslag beweert de NRC zelfs dat het afgelopen jaar een rustig jaar was, in plaats van een ‘relatief rustige tweede helft van het jaar’. Ook in de kop wordt van een jaar gesproken.

Ook wordt gesuggereerd dat de aanslag niet in het rijtje past van door IS geïnspireerde aanslagen in Europa:

Volgens critici van Netanyahu zijn de Palestijnen, die tegen de Israëlische bezetting strijden, niet te vergelijken met IS-strijders. Door Israël, met door IS getroffen landen in Europa in een rijtje te plaatsen, zou Netanyahu volgens hen hopen op westerse sympathie.

Oftewel: het is allemaal weer slinkse Israelische propaganda. Wanneer Merkel of Hollande spreken over de vreselijke terroristen die in hun land hebben toegeslagen is dat uiteraard geen propaganda en worden geen ‘critici’ aangehaald die dit in een negatief daglicht plaatsen. Overigens is altijd de vraag wat Palestijnen precies onder ‘Israelische bezetting’ verstaan. Vaak is dat niet alleen de Westoever, maar dat zal de NRC niet snel opschrijven.

Gelukkig had niet iedereen last van een dergelijke zure kijk, en voor veel Joden en Israeli’s was het een aangename verrassing dat de Israelische vlag uit solidariteit in Parijs, Berlijn en Rotterdam te zien was. Laten we daar een voorbeeld aan nemen en onze solidariteit tonen met landen waarmee we belangrijke waarden delen die door terreur worden getroffen. Het lijkt misschien een gemakzuchtige of obligate vertoning, maar het is voor mensen uit het getroffen land van grote waarde. Mensen die daar alleen waar het Israel betreft een probleem mee hebben, verraden wellicht meer over hun normen en waarden dan ze denken.

Ratna Pelle

 

Vlag halfstok voor terreurslachtoffers Jeruzalem (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/01/21/vlag-halfstok-terreurslachtoffers-jeruzalem/

 

= IMO Blog = 

Op 8 januari werd Jeruzalem opgeschrikt door een bloedige aanslag waarbij een vrachtwagen inreed op een groep soldaten die op dat moment een uitstapje maakten. De beelden zijn schokkend, en dat leidde – misschien ook vanwege de gelijkenis met de aanslag op een kerstmarkt in Berlijn een paar weken eerder – tot meer solidariteit dan gebruikelijk bij terreur in Israel. Zo werden in Parijs en Berlijn de kleuren van de Israelische vlag op nationale symbolen geprojecteerd, en in Rotterdam werd vanaf het stadhuis een paar dagen de Israelische vlag halfstok gehangen.

Sympathiek vonden velen, want normaal gesproken ontbreekt dergelijke vertoon van medeleven vaak. Aanslagen in Israel worden vaak gezien als van een andere orde – namelijk deel van een intern conflict om land – dan aanslagen in Europese steden. Maar ja, deze actie van loco burgemeester Joost Eerdmans (Aboutaleb was op dat moment afwezig) was even buiten de gevoeligheden en anti-Israel sentimenten van de linkse partijen (NIDA, PvdA, SP en GroenLinks) gerekend. De vergelijking met eerdere aanslagen in Istanbul en Berlijn waarvoor ook de vlag halfstok werd gehangen, kon wat hun betreft niet door de beugel. Zij hadden hierover een brief geschreven en hadden een aantal prangende vragen voor het college (je moet nou eenmaal prioriteiten stellen in waar je je tijd en energie in steekt):

1) Kan het college stap voor stap uiteenzetten met welke betrokkenen en langs welke weg en procedure er in dit geval is besloten om de Israëlische vlag halfstok te hangen? 2) Welk beleid volgt het college voor het halfstok hijsen van buitenlandse vlaggen op het stadhuis? 3) Ligt het collegebeleid in lijn met de uitleg die de locoburgemeester hieraan gaf in de media? Zo nee, is de locoburgemeester hierop aangesproken?

Daarna volgen nog meer vragen, zoals waarom bij andere aanslagen in niet-Europese landen (Turkije wordt voor het gemak even tot Europa gerekend) er geen vlag halfstok werd gehangen, en waarom er geen vlaggen halfstok worden gehangen bij ‘andere dodelijke slachtoffers van geweld in dit land’? Met dat laatste doelt men uiteraard op de Palestijnen, want eerder in de brief wordt al naar de Gaza demonstratie van 2014 verwezen als bewijs dat veel Rotterdammers meeleven met het leed in de regio  (toen had men overigens ook slechts oog voor doden aan één kant, maar dat was blijkbaar geen probleem). Ook vraagt men heel suggestief:

Kan het college toelichten a) waarom ervoor is gekozen om naar aanleiding van deze specifieke aanslag op Israëlische soldaten in het door Israël bezette Oost-Jeruzalem de vlag halfstok te hangen?

Dat is dus grote onzin. De aanslag werd niet in Oost Jeruzalem gepleegd en al helemaal niet in een Arabische wijk. De aanslag vond plaats bij de parking aan de Shere’over promenade, op een heuvel met uitzicht over de stad, bij de kruising van de Olei haGardom en Daniël Janovski (zie luchtfoto).

Copyright Google Earth / DigitalGlobe

Deze strategisch gelegen heuvel kwam tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in Israelische handen en werd bij de onderhandelingen in 1949 een gedemilitariseerde zone tussen de wapenstilstandslijnen van Israel en (Trans-)Jordanië (zie kaartje). Het voormalige Britse Gouvernementshuis op de heuvel werd toen een waarnemerspost van de VN. Tijdens de Zesdaagse Oorlog nam eerst Jordanië de heuvel in en vervolgens Israel.

Dat het Israelische soldaten betrof en geen burgers doet niet terzake voor de ernst van de aanslag. De soldaten waren niet op missie, maar op een toeristisch uitstapje en volgens het internationaal recht zijn zij dan gewoon burgers die niet aangevallen mogen worden. Maar zelfs als zij op missie waren mogen ze niet zomaar gedood worden volgens het oorlogsrecht. Onlangs nog is een Israelische soldaat veroordeeld voor het doodschieten van een reeds uitgeschakelde terrorist. Je mag een aanvaller immers alleen doden als hij een gevaar vormt voor jou of andere soldaten of mensen. De terrorist in de vrachtwagen werd niet door de op uitstap zijnde soldaten bedreigd en had dus geen legitieme reden ze te doden.

Dat de PvdA onder een dergelijke brief zijn handtekening heeft gezet vind ik ongelofelijk (van de SP en GroenLinks is het even erg maar die partijen staan bekend om hun soms idiote ideeën wat betreft Israel-Palestina). Wanneer de vrachtwagen in Berlijn over Duitse politieagenten heen had gereden in plaats van burgers was die aanslag ook niet minder verwerpelijk geweest. Wanneer het niet Israel betreft maar een ander land begrijpen we dat onmiddellijk; alleen bij Israel wordt vaak ten onrechte beweerd dat het maar is vanuit wiens perspectief je kijkt en je het met evenveel recht legitiem verzet kunt noemen.

Ook nu weer waren er mensen die nog een stap verder gingen dan de Rotterdamse linkse partijen, en de aanslag goedpraatten en zelfs hun steun betuigden. Zo schreef Abou Jahjah ‘Viva Palestina’ op zijn Facebook, gevolgd door een lange tekst van dezelfde strekking:

De chauffeur van de vrachtwagen was een Palestijnse burger die onder bezetting leeft en die soldaten in uniform van de bezettende macht aanviel. Los van zijn ideologische strekking en los van zijn lidmaatschap van welke organisatie dan ook, mag elke Palestijnse burger en elke burger waar dan ook in de wereld die leeft onder een illegale militaire bezetting, zich daartegen verzetten. Dat recht is vastgelegd in het internationaal recht en in de conventie van Genève.

Abou Jahjah raakte er zijn column bij De Standaard door kwijt, wat weer tot verontwaardiging leidde bij zijn medestanders. Anja Meulenbelt steunde hem volmondig en schreef op zijn Facebookpagina: ‘Die lui van Standaard zien over het hoofd dat je geheel binnen de grenzen van het internationaal recht blijft, Dyab.’ Maar ook iemand die zichzelf ziet als vredesactivist en nota bene een foto van Renate Rubinstein en haar boektitel ‘JEW IN ARABIA, GOY IN ISRAEL’ op zijn pagina heeft en daarover zegt: ‘the subtitle (van zijn blog, RP) is from a book by Dutch author Renate Rubinstein. It could as well be my motto) steunt Abou Jahjah en deze ‘interpretatie’ van het internationaal recht. Ik zou weleens willen weten hoezo hij zich een Jood in de Arabische wereld voelt, want ik heb hem nog nooit op enige sympathie, begrip of warmte voor Israel kunnen betrappen. Waar Rubinstein werkelijk tussen twee vuren zat en naast (voor die tijd uitzonderlijk felle) kritiek op Israel ook sympathie voelde en uitte, is Pessoptimist nauwelijks nog te onderscheiden van antizionisten als Meulenbelt en Abou Jahjah. Zijn retoriek is iets rustiger, de strekking hetzelfde. Het zou eerlijker zijn als hij een kop van Ilan Pappe of Ali Abunimah (die hij in zijn blog over deze aanslag verlinkt) op zijn blog zou zetten. Maar dat terzijde.

Hij schrijft:

Iemand zou Monique van Hoogstraten, de correspondente van de NOS en Radio 1 in Israel, erop moeten wijzen dat het gebruik om een aanslagpleger een ”terrorist” te noemen, Israelisch woordgebruik is. Wie het overneemt verraadt aan welke kant hij staat. Aanslagen zijn niet sjiek. Maar wie het over ”terrorisme” heeft vergeet dat het volgens het internationaal recht zelfs legitiem is als Palestijnen aanslagen plegen op de bezettingstroepen. Ook de plegers van aanslagen of sabotage tegen de Duitse bezettingstroepen in Nederland tijdens WO II werden door de nazi’s ”terroristen” genoemd.

Dat zal wel niet gelden voor terrorisme in Berlijn of Brussel of Parijs; ik neem aan dat we dat gewoon zo mogen noemen zonder het verwijt te krijgen dat we daarmee het woordgebruik van de onderdrukker overnemen, die de moslims immers discrimineert en geen eerlijke kansen biedt, die rotzooi uithaalt in islamitische landen in het Midden-Oosten en waarbij islamofobe politici en partijen het steeds beter doen. Maar Israel is uiteraard een heel ander verhaal dan ons eigen Europa, en is, aldus Pessoptimist, beter te vergelijken met Nazi-Duitsland dan een hedendaags Europees land. Ja, ook de nazi’s noemden tegenstanders terroristen en ook andere wrede dictators doen dat. Maar Israel is geen wrede dictatuur en Netanyahu is geen Hitler.

Israel is een rechtstaat waar soldaten worden veroordeeld als zij een reeds uitgeschakelde terrorist (sorry, vrijheidsstrijder) doden, en waar Palestijnen naar het hooggerechtshof kunnen stappen als hun zomaar grond wordt afgepakt of ander onrecht aangedaan, en daar ook geregeld in het gelijk worden gesteld. Israel noemt mensen terroristen die, buiten een oorlogssituatie om, mensen zomaar aanvallen met messen, auto’s, vrachtwagens, bommen, geweren of stenen.

Uiteraard is dat niet op een lijn te stellen met de verzetsmensen die in de oorlog Joden in de onderduik namen of bonnen jatten of gericht nazi’s liquideerden. In de eerste plaats omdat wat de nazi’s deden zoveel extremer was, in de tweede plaats omdat zij niet zomaar willekeurige Duitsers of soldaten in eigen land die niet op missie waren doodden, in de derde plaats omdat er geen sprake was van een Duits-Nederlands conflict waarin beide partijen een aandeel hadden en tot een compromis moesten zien te komen, maar van een op geen enkele manier te rechtvaardigen bezetting van een al eeuwenoude soevereine natie. En er zijn ongetwijfeld nog tig relevante verschillen te bedenken. Toch maken doorgaans intelligente mensen (Thomas von der Dunk is ook zo iemand) graag deze vergelijking om Palestijns geweld tegen Israelische burgers of soldaten buiten missie, te rechtvaardigen.

Ratna Pelle

 

dinsdag 17 januari 2017

Geen zicht op vrede in Parijs

 

 

OpinieZ | zo 15.01.17 13:00

Geen zicht op vrede in Parijs

Vandaag vindt in Parijs een vredesconferentie plaats over het Israëlisch-Palestijns conflict, waarmee initiatiefnemer Frankrijk zegt het zicht op de tweestatenoplossing te willen vasthouden. Opvallend zijn de afwezigen: Israël en de Palestijnse Autoriteit (PA).

Frankrijk had in juni vorig jaar al een voorbereidende conferentie georganiseerd, waarop werkgroepen werden gevormd die zich op een drietal terreinen zouden richten: de nodige Palestijnse instituties, de economische voordelen van vrede, en het betrekken van het maatschappelijk middenveld in het proces. Toen was er nog sprake van dat Israël en de Palestijnen op de vervolgconferentie wel aanwezig zouden zijn.

Timing
Israël is – in tegenstelling tot de PA – tegen deze conferentie en wil alleen in directe onderhandelingen met de PA zonder voorwaarden vooraf – over vrede praten. PA-president Abbas heeft altijd op zijn minst een bouwstop in de nederzettingen en Oost-Jeruzalem geëist. Daarom liggen de onderhandelingen alweer sinds 2014 stil. Opvallend is ook de timing: vijf dagen voordat Obama en minister Kerry aftreden en plaats maken voor Trump. Het lijkt erop dat men voor die tijd nog even snel een lijn of richting uit wil zetten voor de komende jaren.

Veiligheidsraad
Mogelijk zal de conferentie dan ook uitmonden in een nieuwe kritische Veiligheidsraadresolutie die richtlijnen uitzet om van bovenaf een tweestatenoplossing op te leggen, zo melden verschillende kranten. Net als na de Veiligheidsraadsresolutie van eind december is de verwachting dat Israël laaiend zal zijn en de hakken in het zand zal zetten. Dergelijke druk en eenzijdige veroordelingen versterken juist de rechts-nationalistische sentimenten in Israël die door Europa zo verafschuwd worden. Europa doet daarbij hetzelfde als dat men Trump verwijt: men bekritiseert slechts één partij en neemt de andere in bescherming.

Kolonisten
In Israël is nog steeds een meerderheid van de bevolking voor een tweestatenoplossing zo laten peilingen keer op keer zien. Als we de reportages van NOS- en Trouw correspondent Monique van Hoogstraten, de NRC-artikelen van Derk Walters en de eindeloze reeks opiniestukken van Jaap Hamburger mogen geloven, zijn alle Israëli’s echter fanatieke kolonisten, behalve een handvol nobele vredesactivisten. Israël moet daarom tegen zichzelf in bescherming worden genomen middels sancties van buitenaf en zo een oplossing opgelegd krijgen die ook voor haar feitelijk het beste is. Men heeft het alleen zelf nog niet door, aldus de bekende riedel van Hamburger en co.

De vele Israëli’s die voor een compromis met de Palestijnen zijn maar tegelijkertijd alle vertrouwen hebben verloren in Abbas. Zijn letterlijke woorden – ‘Wij zegenen iedere druppel bloed die voor Jeruzalem is gevloeid, omdat het schoon en puur bloed is, bloed dat voor Allah is gevloeid, als Allah het wil.’- worden voor het gemak genegeerd.

Geld voor geweld
Overigens krijgt ook de weduwe van de terrorist die vorige week met een vrachtwagen op een groep Israëlische soldaten inreed, een maandelijkse toelage van de PA. Volgens de Amerikaanse nieuwssite The Algemeiner zou het gaan om ruim 750 dollar, naast een eenmalig bedrag van bijna 1600 dollar. Na de aanslag gingen Palestijnen de straat op en vierden de geslaagde actie. Het is dus zeer begrijpelijk dat de meeste Israëli’s huiverig zijn om land over te dragen aan het huidige Palestijnse leiderschap. Dat is niet omdat ze zo verknocht zijn aan de nederzettingen, maar omdat ze bang zijn dat Israëlische concessies, zoals in het verleden ook gebeurde, leidden tot meer Palestijns geweld in plaats van minder.

Messenintifada
Abbas neemt al niet meer de moeite dergelijke aanslagen pro forma te veroordelen. Ook tijdens de zogenaamde messenintifada die anderhalf jaar geleden begon en waarbij honderden steekincidenten plaatsvonden, hoorde je zelden een veroordeling uit zijn mond. Het wordt simpelweg niet meer van hem verwacht, de EU steunt hem toch wel en geeft hem toch wel geld. Er is immers geen alternatief.

Als Abbas niet in het zadel wordt gehouden, grijpt Hamas de macht en als hij wordt gedwongen geweld tegen Israël te veroordelen en een einde te maken aan de verheerlijking van geweld in Palestijnse media, dan speelt dat slechts de extremisten in de kaart. Aldus de redenering. Aan Palestijnen kun je nou eenmaal geen eisen stellen, zoals dat ze zich oprecht voor vrede en twee staten uitspreken en bereid zijn daar zelf ook concessies voor te doen.

Israël onder druk
In de media lezen we echter een ander verhaal. Afgelopen weekend gingen Jaap Hamburger van EAJG en Martin Siepermann van The Rights Forum weer lekker los in de NRC. Hun werd de vraag gesteld hoe het vredesproces weer vlot getrokken kan worden. Hamburger bepleit ‘massieve, veelomvattende, en eenzijdige druk’ op Israël en ‘weinig druk op de zwakste en gedupeerde partij, Palestina’. De regering moet stoppen met ‘het paaien van Israël’, want dit maakt van Israël ‘een in het eigen gelijk opgesloten, arrogante natie, die zich nergens meer voor wenst te verantwoorden. Israël heeft zeventig jaar alle kansen op een enigszins rechtvaardige oplossing gesaboteerd, na ‘Oslo 1993’ in toenemende mate. Bedenk: wie niet horen wil moet voelen.’

Martin Siepermann van The Rights Forum hekelt het beleid van de VS en beweert dat Obama acht jaar lang alle pogingen saboteerde om Israël onder druk te zetten. Europa moet niet accepteren dat Israël en de VS onder Trump de tweestatenoplossing begraven en moet de Palestijnen van het juk van de bezetting bevrijden. Etc.

Medicijn
Meer paaien van de Palestijnen dus en meer druk op Israël. Oftewel: nog wat meer van hetzelfde medicijn, want de patiënt is van de al behoorlijk hoge doses die het nu krijgt nog niet echt opgeknapt. Zo werd vroeger als aderlaten niet hielp nog wat meer adergelaten, met soms desastreuse gevolgen. Vaak werkt een medicijn wel in een beperkte mate maar als je teveel toedient kan het dodelijk zijn.

Druk en sancties kunnen, mits met mate toegepast, bij beide partijen en met een realistisch perspectief, conflicterende partijen tot concessies aanzetten.

Concessies
Voor Israël is het perspectief alles behalve aanlokkelijk: veel, heel veel concessies doen aan een keer op keer onbetrouwbaar en machteloos gebleken partner die niet veel in ruil te bieden heeft. Om alleen al te ‘mogen’ praten moet Israël alle nederzettingen bevriezen inclusief de Joodse wijk in Jeruzalem, iets wat de regering in gevaar zou brengen en dus niet erg aantrekkelijk is. Daarnaast is het een praktisch probleem vanwege de nijpende woningnood in Jeruzalem.

Gevangenen
In die gesprekken eist Abbas vervolgens dat er hopen gevangenen vrijkomen, zoals in 2014 ook gebeurde. Israël werd toen onder zware druk gezet dat te doen. Sommige van hen hebben inmiddels alweer aanslagen gepleegd. Zoals te verwachten kreeg Israël daar niks voor terug: geen oprechte erkenning, geen reële concessies, en ook niet meer internationale steun. Bij Abbas volgen op bepaalde eisen doorgaans nog meer eisen, geen concessies.

Impasse
Het werkelijke probleem is dus niet dat Israël te weinig concessies doet maar dat de Palestijnen daar niks tegenover stellen. Het is waar dat de huidige Israëlische regering minder bereid is tot concessies dan voorgaande, maar dat is niet de oorzaak van de impasse. Het is ook waar dat deze regering meer dan vorige inzet op de nederzettingen, maar ook dat is niet de oorzaak; het is eerder een bijverschijnsel of gevolg.

Perspectief
Alle vredesconferenties liepen uiteindelijk stuk op het feit dat Palestijnse leiders geen concessies wilden doen of bang waren die niet aan hun volk te kunnen verkopen. Wil je Israël tot meer concessies aanzetten, dan zul je naast de zweep ook iets aanlokkelijks te bieden moeten hebben: een werkelijk perspectief op meer erkenning, minder veroordelingen en vrede.

Druk
Dat kan Europa bieden, door de druk op de Palestijnen en Arabische landen op te voeren: scherper reageren wanneer Israël in de VN, bij UNESCO en bij sportwedstrijden eenzijdig veroordeeld en buitengesloten wordt. Stoppen met het financieren van Palestijnse ‘mensenrechten’ organisaties die Israël niet erkennen en niet voor vrede en verzoening zijn.

Terugkeer
In plaats daarvan zou men meer moeten inzetten op werkelijke vredesinitiatieven en werkelijke toenadering, waarbij Israëli’s en Palestijnen elkaar ontmoeten, samen problemen oplossen en samen naar school gaan. De Palestijnen moet duidelijk worden gemaakt dat een tweestatenoplossing niet samengaat met het zogenaamde recht op terugkeer van de miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen. En dat het hele idee van een tweestatenoplossing inhoudt dat één daarvan een Joodse staat is, een term die Abbas maar niet over zijn lippen kan krijgen.

Extremisten
Met hun beleid van eenzijdige veroordelingen van en eisen aan Israël, versterken de VN en de EU juist de extremisten aan beide kanten. De Palestijnen worden bevestigd in hun slachtofferrol en Israël voelt zich bevestigd in het oude sentiment dat men door niemand wordt begrepen en van niemand anders recht of veiligheid hoeft te verwachten.

Trump
Als Trump dadelijk aan de macht komt gaat hij waarschijnlijk het tegenovergestelde doen en er wordt al voor gewaarschuwd dat dat de vrede niet dichterbij zal brengen. Trump steunt immers op voorhand Israël en zei Israëls keuzes te zullen volgen: een tweestatenoplossing of iets anders. Het lijkt dan ook dat de kolonisten ruim baan zullen krijgen, omdat Israël niet meer hoeft te vrezen voor Amerikaanse kritiek op het nederzettingenbeleid.

Anderzijds heeft de komende minister van Buitenlandse Zaken Tillerson zich wel voor de tweestatenoplossing uitgesproken. De standpunten van de EU en de VS zullen hoe dan ook verder uit elkaar komen te liggen onder Trump en dat zal de kansen op vrede niet vergroten. Of men zou het met elkaar op een akkoordje moeten gooien waarbij de EU eindelijk druk gaat uitoefenen op de Palestijnen in ruil voor druk op Israel door Trump. Dat lijkt allerminst waarschijnlijk, maar wat Trump daadwerkelijk gaat doen als president is nog onvoorspelbaar.

Al met al is het dan ook uiterst twijfelachtig of deze conferentie de vrede tussen Israël en de Palestijnen een stap dichterbij gaat brengen. Dat kan ook haast niet anders als de direct betrokken partijen er geen heil in zien.

===============================================================
Foto: Building the separation wall, West Bank by SarahTz is licensed under CC BY 2.0
===================================================

 

vrijdag 13 januari 2017

Bewegingsvrijheid voor Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever (video)


In zijn toespraak op 28 december haalde John Kerry een vaak herhaalde klacht aan over de Israelische checkpoints die de bewegingsvrijheid voor miljoenen Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever sterk zouden beperken, die voor dagelijkse vernederingen, economische schade en meer zorgen.

De Joods-Amerikaanse videoblogger Ami Horowitz testte het verwijt en kwam tot de conclusie dat je ongehinderd door vrijwel de gehele Westoever kunt rijden, ook met een Palestijnse auto, zonder ooit te worden gestopt. Checkpoints trof hij alleen aan op de grens met Israel en bij Jeruzalem. De vele Palestijnen die daar de grens over gingen, met werkpasjes of andere papieren, hoefden daar doorgaans niet meer dan 10 minuten te wachten.

Een andere interessante videoblogger is de Canadese Israeli Corey Gil-Shuster, die sinds 2010 allerlei vragen, meestal betreffende het conflict, voorlegt aan willekeurige Israeli’s en Palestijnen.
Op de vraag ‘How much do you suffer under occupation?’ worden inderdaad vaak de checkpoints als belangrijk punt genoemd. Corey zegt zelf echter nog nooit een checkpoint te zijn tegengekomen in zijn vele trips door de Westbank. Bij doorvragen blijkt het vaak te gaan om vroegere checkpoints (die grotendeels rond 2010 zijn opgeheven), om checkpoints aan de grenzen of tijdelijke checkpoints. Palestijnen die het vliegtuig willen nemen kunnen bijvoorbeeld niet via Israel reizen maar moeten naar Jordanië, en Palestijnen uit het noorden van de Westbank die naar Bethlehem willen mogen niet door Jeruzalem maar moeten daaromheen rijden via een slecht onderhouden weg. Tijdelijke checkpoints worden opgericht als de IDF op zoek is naar terroristen c.q. verdachten. De laatste geïnterviewde in onderstaande video geeft overigens toe Israel niet als echte (legitieme) staat te beschouwen, dus de grensovergangen naar Israel zijn voor hem even goed illegitieme checkpoints. Bij (Oost-)Jeruzalem geldt dat waarschijnlijk voor alle Palestijnen.

Wouter


woensdag 11 januari 2017

Eenzijdigheid ondermijnt effectieve rol VN in Midden-Oosten conflict (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/01/11/eenzijdigheid-ondermijnt-effectieve-rol-vn-midden-oosten-conflict/

 

= IMO Blog = 

Zoals te verwachten was Israel laaiend na aanname van resolutie 2334 door de VN Veiligheidsraad. Netanyahu riep een tiental ambassadeurs van leden van de Veiligheidsraad op het matje en kondigde een tijdelijke bevriezing van de diplomatieke contacten met de voorstemmers aan. Hij riep ook de Israelische ambassadeurs uit Nieuw Zeeland en Senegal (mede-indieners van de resolutie) terug. Hij noemde de steun van Nieuw Zeeland voor de resolutie een ‘oorlogsverklaring’ en zette de ontwikkelingshulp aan Senegal stop. Ook de Israelische bijdragen aan VN instellingen zouden herzien worden.

Bij velen in Israel bevestigen dergelijke eenzijdige veroordelingen het gevoel dat de wereld tegen hen is en men zich vooral niks van de eeuwige kritiek van de internationale gemeenschap moet aantrekken. Gecombineerd met het feit dat er binnenkort een Israel goed gezinde president in het Witte Huis zit, besloot men dan ook de hakken in het zand te zetten. Dat lijkt me niet bepaald bevorderlijk voor de vrede, zoals Susan Rice in 2011 zo terecht opmerkte. Ook de Palestijnse positie zal er niet beter op worden: de Palestijnen ervaren immers keer op keer dat ze via de VN wel kunnen bereiken wat in directe onderhandelingen met Israel maar niet wil lukken: hun zin krijgen, gelijk krijgen zonder zelf iets te hoeven opgeven. Dat een eigen staat daarmee niet dichterbij komt, lijkt van ondergeschikt belang. Men hoopt dat op deze manier Israel uiteindelijk een regeling opgelegd zal krijgen, waarbij men zelf slechts lippendienst hoeft te bewijzen aan een aantal principes.

Wanneer je de lijst van niet gevetode resoluties over Israel en het conflict bekijkt, vallen een paar dingen op. Ten eerste werden vele tientallen resoluties aangenomen met een voorstem of onthouding van de VS, die Israelisch (vaak militair) optreden ten opzichte van buurlanden of de Palestijnen bekritiseerden. Ten tweede het totale gebrek aan evenwicht. Waar specifieke Israelische acties vaak goed zijn voor een hele resolutie die nergens anders over gaat, worden Palestijnse acties slechts zelden concreet vermeld. Ik kwam slechts één resolutie tegen, uit 2002, waarin 2 Palestijnse aanslagen (er waren er honderden dat jaar) concreet werden genoemd en veroordeeld (resolutie 1435). Het merendeel van de resolutie ging, het zal u niet verbazen, over Israels militaire operaties tegen al die aanslagen en de gevolgen daarvan voor de Palestijnen. De resolutie eist (demands) van Israel de complete terugtrekking uit de bezette gebieden van voor de tweede Intifada, en roept de PA op (calls on) ‘to meet its expressed commitment to ensure that those responsible for terrorist acts are brought to justice by it’. Niet erg evenwichtig. Veel resoluties gaan uitsluitend over Israelische wandaden en agressie c.q. legeroperaties zonder een woord over de aanleiding voor die acties.

Na de veroordeling van de concrete Israelische acties volgen dan vaak nog wat algemene formuleringen over de inspanning die beide partijen moeten leveren voor vrede. Neem bijvoorbeeld resolutie 1544 uit mei 2004, toen Israel huizen in Rafah langs de grens met Egypte had platgegooid omdat van daaruit tunnels werden gegraven onder de grens door waar doorheen o.a. wapens werden gesmokkeld voor Hamas. De resolutie verlangt van Israel:

“… to address its security needs within the boundaries of international law, Expressing its grave concern at the continued deterioration of the situation on the ground in the territory occupied by Israel since 1967, Condemning the killing of Palestine civilian that took place in the Rafah area, Gravely concerned by the recent demolition of homes committed by Israel, the occupying power in the Rafah refugee camp”

Geen woord over de reden voor de Israelische acties. Daarna volgen dan een paar algemene oproepen:

“Recalling the obligations of the Palestinian Authority and the Government of Israel under the Road Map, Condemning all acts of violence, terror and destruction, Reaffirming its support for the Road Map, endorsed in its resolution 115 (2003)”

Waarna Israel nog eens specifiek wordt bekritiseerd en gemaand tot vreedzamer gedrag. Veel resoluties zitten ongeveer zo in elkaar, waarbij ook steeds weer naar voorgaande resoluties wordt verwezen.

En dat brengt me op het derde punt dat opvalt, namelijk de totale ineffectiviteit van de Veiligheidsraad. Soms volgen tientallen resoluties over eenzelfde zaak. Weinig resoluties lijken effectief te zijn geweest en te zijn opgevolgd. Een reden daarvoor is dat ze realiteitszin missen. Wanneer Israel al deze resoluties zou hebben opgevolgd, zou het waarschijnlijk niet meer hebben bestaan, of met veel meer aanslagen en instabiliteit te maken hebben. Het is simpelweg niet realistisch wel continu de Israelische acties te veroordelen, zonder enig oog voor de oorzaken ervan en zonder een alternatief te bieden. Hoe kan Israel haar ‘veiligheidsbehoefte binnen het internationaal recht veiligstellen’? Ik zou het niet weten. Ik denk dat Sharon daar ook geen idee van had, dus legde hij de resolutie naast zich neer, net als de tientallen anderen over Gaza en ten tijde van de tweede Intifada.

Het internationaal recht geeft regels voor hoe staten met elkaar zouden moeten omgaan en wat in tijden van oorlog geoorloofd is, maar Israel heeft vooral met terrorisme van relatief kleine en niet altijd even georganiseerde groepen te maken. De acties in Rafah waren een reactie op de wapensmokkel door Hamas en de bouw van tunnels onder de grens met Egypte door. Of dat mag van het internationaal recht zal Hamas een rotzorg zijn, en de VN op zijn beurt interesseert zich niet erg voor wat Hamas doet want dat is geen staat. Dat had natuurlijk al lang aangepast moeten zijn maar binnen de VN vormen de Arabische en islamitische landen een groot machtsblok dat veel op dat gebied kan tegenhouden.

Een andere reden dat ook Veiligheidsraad resoluties niet effectiever zijn is dat ze zoals gezegd  evenwicht missen. Dat de Palestijnse Autoriteit  praktisch nooit wordt veroordeeld en alleen in algemene zin wordt opgeroepen tot het bijdragen aan vrede, is omdat de PA geen staat is. Tegelijkertijd wordt zij op andere gebieden vaak wel als staat behandeld (en kan daardoor binnen de VN op steeds meer manieren Israel dwars zitten en bijvoorbeeld resoluties indienen) en is haar status binnen de VN in 2012 nog eens verhoogd naar waarnemende niet-lid staat. Wanneer het op plichten aankomt wordt echter vaak vergoelijkend gezegd dat de Palestijnen nou eenmaal nog geen staat hebben die verantwoordelijk kan worden gesteld voor wangedrag van gewapende groepen die al dan niet in directe dan wel indirecte vorm aan de PA en het regerende Fatah zijn verbonden.

Overigens had de uitgaande secretaris-generaal van de VN Ban Ki-Moon op het laatst ook oog voor de onevenwichtigheid van de VN tegenover Israel:

“Decennia van politiek gemanoeuvreer hebben een disproportioneel aantal van resoluties, rapporten en conferenties gecreëerd die Israël bekritiseren,” aldus Ki-moon. “In plaats van dat dit de Palestijnen helpt, heeft deze realiteit de VN verhinderd om haar rol effectief te vervullen.” Ban Ki-moon bekritiseerde extremisten aan beide zijden inclusief Hamas, dat ‘een antisemitisch handvest heeft dat streeft naar de vernietiging van Israël’.

Evenwichtige resoluties, waaraan concrete acties, beloningen en sancties worden verbonden, zouden kunnen bijdragen aan een oplossing van het conflict. Amerika vetoot weliswaar af en toe anti-Israel resoluties maar stelt deze onderliggende problemen niet aan de kaak.

Sommigen hopen dat met Trump een andere tijd zal aanbreken, maar Trumps houding tegenover de VN is zo negatief dat ik vrees dat hij daar weinig voor elkaar zal krijgen. Hij zal meer gaan vetoën wat hem niet uitkomt, waardoor de VN nog ineffectiever wordt. Hij zal vaker op ramkoers liggen met andere landen. Of Israel met een dergelijke vriend uiteindelijk beter af is valt nog te bezien. Mogelijk raakt de rechtse regering verblind door overmoed en zal zij dingen doen waarvan tegenstanders al tijden beweren dat Israel ze doet, en zal bijvoorbeeld de onafhankelijke rechtspraak en de positie van kritische journalisten stevig onder druk worden gezet. De polarisatie binnen de Israelische samenleving lijkt ook steeds verder toe te nemen, zoals blijkt uit de reacties op de veroordeling van sergeant Azalia voor het doodschieten van een gewonde op straat liggende Palestijnse messentrekker. De eenzijdige kritiek van buiten werkt het vergroten van de tegenstellingen binnen Israel in de hand: rechts zet steeds meer de hakken in het zand en links voelt zich gesterkt door de internationale kritiek. Dit is zeker geen recept voor vrede.

Ratna Pelle

 

Vrede komt niet door verklaringen en resoluties bij de VN (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/01/10/vrede-komt-verklaringen-en-resoluties-vn/

= IMO Blog = 

Een dag voor Kerstmis nam de VN Veiligheidsraad een resolutie aan waarin (onder meer) het Israelische nederzettingenbeleid werd veroordeeld en strijdig met het internationaal recht werd verklaard. Dit was aanleiding voor een hoop media aandacht voor een normaal gesproken routineuze bezigheid van een niet al te effectief gremium. Daarvoor zijn twee redenen: het ging over Israel, en het ging over Amerika en ook over de niet al te beste relatie tussen Netanyahu en Obama, en de niet al te beste relatie tussen Obama en Trump, en als Trump ergens over twittert is het bovendien ook per definitie nieuws, dus genoeg redenen om hier in de kerst en oud op nieuw periode flink over uit te wijden.

Het grote nieuws was dat de resolutie niet door de VS werd gevetood, ondanks Israelisch aandringen vooraf en lobbywerk van Trump die de oorspronkelijk indiener, Egypte zover had gekregen ervan af te zien.  De suggestie die daarbij veelal werd gewekt is dat de VS dergelijke resoluties doorgaans vetood en er dus een duidelijk signaal uitging van de huidige onthouding. Dat laatste is zeker waar, het eerste ligt iets genuanceerder.

Vooral felle Israel sympathisanten briesten dat Obama nu zijn ware aard liet zien en Israel nog even een trap na moest geven, of ook dat Israel het slachtoffer werd van Obama’s rancune tegen de aanstaande president Trump. Dat de stem daarmee te maken heeft zou goed kunnen; daarnaast zal ook de frustratie over het uitblijven van ook maar iets dat in de verste verte zou kunnen doen denken aan enige vooruitgang in het vredesproces hebben meegespeeld. Zowel Obama als minister Kerry hadden immers, net als veel voorgangers, graag gezien dat er onder hun termijn aanzienlijke vooruitgang was geboekt, en geloven ook dat dit de vrede in de rest van de regio zou bevorderen. De onthouding zou Israel volgens velen dan ook mede aan zichzelf te danken hebben, daar de huidige regering wel erg weinig doet om het vredesproces weer vlot te trekken, en openlijker dan ooit de kolonisten en nederzettingen steunt.

Veel media presenteerden de Amerikaanse onthouding zoals gezegd als uitzonderlijk. NRC schreef:

Op de valreep heeft president Obama dan toch gedaan waar Israël al die tijd voor vreesde. Voor het eerst in acht jaar hebben de Verenigde Staten vrijdagavond eens niet hun veto gebruikt voor een resolutie in de VN-veiligheidsraad die de Israëlische nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever veroordeelt.

De Groene gaat een stuk verder en beweert:

Hij liet een Amerikaans veto achterwege bij een resolutie van de Verenigde Naties tegen het koloniseringsbeleid van Israël, voor het eerst sinds de VN bestaan.

Maar ook buitenlandse media schreven vergelijkbare zaken. De indruk wordt gewekt (en soms zelfs glashard beweerd) dat de VS zowat alle Israel kritische resoluties vetoën om zo Israel in bescherming te nemen. In de 8 jaar dat Obama president was is er echter slechts één andere resolutie over de nederzettingen ingediend en door de VS gevetood, in 2011. Ook eerder, met name rond 1979/1980, heeft de Veiligheidsraad diverse kritische resoluties over de nederzettingen aangenomen waarbij de VS dus niet haar veto heeft gebruikt. Ook zijn er tientallen resoluties aangenomen die Israelische legeroperaties op de Westbank hekelden tijdens de tweede Intifada, of in de Gazastrook, of in Jeruzalem, of in Libanon. Allemaal niet gevetood door de VS. Zie voor een lijst van VN Veiligheidsraad resoluties over Israel vanaf de Zesdaagse Oorlog de website van Americans for Peace Now.

Vredesactivisten en Israel critici wijzen er van hun kant juist op dat Obama minder anti-Israel resoluties heeft laten passeren dan voorgaande presidenten. Ook dat is een wat misleidende voorstelling van zaken, omdat er simpelweg minder Israelkritische resoluties zijn ingediend (een aantal gevetoode resoluties is op de JVL site te vinden). De VS heeft er dus zowel minder gevetood als minder laten passeren. Om die ene resolutie nu een breuk met het VS beleid wat dit betreft te noemen, is dan ook nogal overdreven. De lijst van gevetoode resoluties is overigens een stuk minder lang dan die van de niet-gevetoode, waarmee we de veelgehoorde bewering dat de VS automatisch (bijna) alles tegenhouden wat Israel niet uitkomt, naar het rijk der fabelen kunnen verwijzen, samen met die van de oppermachtige en louche Israellobby die overal haar invloed doet gelden. Hetzelfde geldt voor de aandacht die dit machtigste onderdeel van de VN besteedt aan Israel in vergelijking met de onmetelijk grotere ellende in pak hem beet Syrië, of Soedan (je hoort er niks meer over maar er wordt daar nog steeds gevochten), Irak of Jemen. Voor geen enkel conflict is zoveel aandacht als voor Israel en de Palestijnen, waarbij (ik kom daar zo meteen nog op terug) de kritiek en de veroordelingen eenzijdig tegen Israel gericht zijn. De grote vetoër is dan ook niet de VS, maar veeleer Rusland dat Assad consequent uit de wind houdt, en China dat Noord-Korea in bescherming neemt. Hun veto’s kosten vele mensenlevens.

Dat neemt niet weg dat het opvallend is dat Obama nu, vlak voor zijn aftreden, heeft besloten tot onthouding van een resolutie van precies dezelfde strekking als de gevetoode uit 2011. Zowel hij als Kerry zijn altijd uitgesproken kritisch geweest wat betreft de nederzettingen en het beleid van de regering Netanyahu. Enige frustraties wat dit betreft hebben ongetwijfeld meegespeeld. Kerry hield na de resolutie nog een lange toespraak waarin hij zijn visie op het conflict, de nederzettingen en de weg naar vrede uiteenzette. Geen antizionistische speech, maar wel uitermate kritisch naar vooral Israel. En dat is wat ook zo steekt aan die VN resolutie. Niet het feit dat de nederzettingen worden gehekeld, maar de eenzijdigheid. De resolutie begint met een aantal specifieke aantijgingen tegen Israel:

(…) Condemning all measures aimed at altering the demographic composition, character and status of the Palestinian Territory occupied since 1967, including East Jerusalem, including, inter alia, the construction and expansion of settlements, transfer of Israeli settlers, confiscation of land, demolition of homes and displacement of Palestinian civilians, in violation of international humanitarian law and relevant resolutions, (…)

Hierbij wordt overigens ook Oost Jeruzalem inclusief de Klaagmuur en Joodse wijk als bezet bestempeld, wat sinds jaar en dag beleid is in de Veiligheidsraad maar daarom niet minder absurd en partijdig. Daarna worden beide partijen opgeroepen om geweld tegen burgers te voorkomen, op te houden met opruiing en meer van dat fraais. Ook wordt de PA met name genoemd en opgeroepen om terreur tegen te gaan en illegale wapens te confisqueren. Om deze reden menen sommigen dat de resolutie eigenlijk best evenwichtig is en de kritiek uit (pro-)Israelische hoek onterecht. Dat is me te kort door de bocht. Tegenover uitgebreide veroordelingen van Israel staat een klein oproepje aan de PA, dat noem ik geen evenwicht. Ook wordt de PA niet specifiek gemaand de opruiing te stoppen en de terroristen in Israelische gevangenen niet langer als helden te bejegenen en maandelijks geld over te maken, om maar even een paar probleempjes aan Palestijnse kant te noemen.

Dit gebrek aan evenwicht geldt voor veel aangenomen resoluties over Israel. De resolutie uit 2011 die wel werd gevetood was overigens niet erger dan deze, en de argumenten die de VS toen aanvoerde golden voor deze ook:

Obama zei toentertijd over het VS veto: “Peace is hard work. Peace will not come through statements and resolutions at the United Nations – if it were that easy, it would have been accomplished by now.”

En Rusan Rice voegde daaraan toe: “Every potential action must be measured against one overriding standard: will it move the parties closer to negotiations and an agreement? Unfortunately, this draft resolution risks hardening the positions of both sides. It could encourage the parties to stay out of negotiations and, if and when they did resume, to return to the Security Council whenever they reach an impasse.”

Dat is dus ook perfect op resolutie 2334 van toepassing, alleen ligt de politieke situatie nu net iets anders. In 2011 wilde Obama meer rekening houden met het congres waarmee hij nog jaren moest samenwerken, nu als uitgaande president wil hij nog even een symbolische daad laten zien.

Ratna Pelle