vrijdag 8 juni 2018

Antisemitische clichés in kritiek op Gaza geweld (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/06/07/antisemitische-cliches-in-kritiek-op-gaza-geweld/

 

= IMO Blog = 

 

Vorige week kwam een jonge verpleegster om bij de rellen in de Gazastrook. Palestijnse bronnen beweerden dat ze expres door Israel was doodgeschoten ondanks dat ze duidelijk herkenbaar was als verpleegster. En zo kwam het ook in de media hier, en elders. Ze groeide uit tot een soort symbool en haar dood kreeg veel media aandacht. Zo gaat het vaak: wanneer Palestijnse vrouwen of kinderen omkomen wordt dat Israel zwaar aangerekend, zonder dat de ware toedracht wordt uitgezocht, en zonder dat Hamas mede verantwoordelijk wordt gehouden voor het blootstellen van kinderen aan gevaar. In sentimentele reportages zien we de Palestijnen weer als de ultieme slachtoffers:

 

“Mijn dochter had geen wapens, ze was een verpleegkundige. Ze gaf veel om haar mensen”, zegt Sabreen. “Ik wilde haar zo graag zien een witte trouwjurk en niet in haar lijkwade.”

Bij Razans begrafenis waren gisteren duizenden mensen. Even daarvoor had haar vader het bebloede medische hesje van Razan laten zien aan cameraploegen. Uit de zakken haalde hij verband en gaas. “Dit waren haar wapens”, zei hij.

 

Pro-Israelische bloggers betwijfelen de toedracht en wijzen op nogal wat tegenstrijdigheden in wat Palestijnse bronnen en video’s tonen. Het leger zelf heeft beelden vrijgegeven waaruit blijkt dat het best lastig is om onderscheid te maken tussen een demonstrant met een witte jas aan en een echte verpleegster. Daarbij hebben de Palestijnen (lees: Hamas) in het verleden vaker misbruik gemaakt van medische symbolen en ziekenhuizen om bijvoorbeeld wapens of strijders te vervoeren of zich te verschuilen. Israel heeft gezegd het incident ter zullen onderzoeken, en een voorlopig resultaat laat zien dat ze niet bewust is doodgeschoten. Israelische soldaten bij het grenshek werden door Palestijnse militanten beschoten waarop de soldaten terugschoten, waarbij ze per ongeluk is getroffen.

 

Uiteraard verandert dit niks aan de mening van velen dat Israel zomaar in koelen bloede een arme lieve onbaatzuchtige verpleegster doodschiet. Er is inmiddels zelfs een open brief opgesteld aan minister Blok en ondertekend door diverse dokters en verpleegsters. Door continu te focussen op individueel leed zonder dit in de bredere kontekst te plaatsen van het conflict, de taktieken en doelen van Hamas en de strijd met Fatah, wordt dit gigantisch uitvergroot. Israel heeft uiteraard geen enkel belang bij het doodschieten van verpleegsters of kinderen, maar toch ontstaat zo een beeld van moedwillige agressie in plaats van een tragische misser zoals die er in iedere oorlog zijn.

De NAVO en het Amerikaanse leger hebben in Irak en Afghanistan per ongeluk ziekenhuizen en bruiloften geraakt met tientallen doden als gevolg; het kwam op tv, men was geschokt door het leed en hoe dit kon, daar werd vervolgens op zakelijke toon over gepraat met deskundigen, en daar bleef het bij. Geen demonstraties, brandbrieven, haatuitbarstingen etc. De slachtoffers werden niet uitvergroot en tot helden gemaakt, hun familie niet geïnterviewd en er werd niet beweerd dat men het opzettelijk deed.

Geschiedenislesje

NOS op 3 maakte het ook bont met een filmpje over de geschiedenis van Israel. Het moet allemaal kort en simpel, maar dit was wel erg triest. De Balfour verklaring wordt niet genoemd, men beweert dat de meeste Joden uit Oost Europa kwamen, dat het gebied ‘Palestina’ heette voor de stichting van Israel, dat er pas spanningen kwamen tussen Joden en Arabieren in het land toen na de Holocaust de overgebleven Joden naar Israel emigreerden, en dat Jeruzalem in het delingsplan verdeeld werd. De Arabische aanval na de stichting van Israel wordt evenmin vermeld, laat staan de vele gewelddadige rellen van Palestijnen en de collaboratie van de moefti van Jeruzalem met de nazi’s. Ook zouden de Joden slechts een staat in ‘Palestina’ willen omdat er een paar heilige plaatsen liggen, niet omdat het Joodse volk en hun religie ermee verbonden waren en er altijd Joden hadden gewoond. Kortom: vanwege de Holocaust kregen de Oost Europese Joden een staat in een al bewoond land. Dat moest wel tot problemen leiden. Aanvankelijk had NOS op 3 ook nog het Joodse en Arabische deel in het delingsplan verwisseld. Als dit de enige informatie is die je hebt over het ontstaan van Israel geeft dat een totaal vertekend beeld en breng je gemakkelijk sympathie op voor de Palestijnse demonstraties en woede.

 

Wieringaza

Geen wonder dat met dergelijke eenzijdige, suggestieve en onjuiste berichtgeving de emoties weer hoog oplopen en antisemitische uitlatingen niet van de lucht zijn. Bekende Nederlanders die geen tijd of zin hebben zich in de zaak te verdiepen geven hun ongezouten en onsmakelijke mening, zoals deze column van Tommy Wieringa waarin alle antizionistische clichés weer langskomen: Gaza is een openluchtgevangenis waar mensen levenslange straffen uitzitten; hij heeft het over de ‘vernietiging van meer dan 2000 Palestijnen’ in de Gaza oorlog van 2014. Is dat woord bewust gekozen omdat de Holocaust ook vaak wordt omschreven als de vernietiging van 6 miljoen Joden? Uiteraard doodde Israel deze onschuldige Palestijnen allemaal uit wreedheid en niet omdat ze raketten afschoten, tunnels groeven of aanslagen beraamden? En uiteraard heeft Israel van de Palestijnen helemaal niks te vrezen: “niet het bestaansrecht van de staat Israël is in het geding, maar dat van de gewone Palestijnen die zij gevangenhoudt. ‘Israël zou niet van vrede, stabiliteit of voorspoed mogen genieten terwijl wij hier zitten opgesloten als dieren in een kooi.’” Israel zou de Palestijnen als beesten behandelen en zelfs uitroeien, suggereert hij verder in een totaal onsmakelijke vergelijking met wat iemand ooit zei over Afrikanen in de binnenlanden van Congo.

 

En zo gaat hij nog even door. Ik heb bewondering voor mensen die het stuk uit konden lezen zonder te kokhalzen. Ik vraag me af in welk universum Wieringa, ongetwijfeld een begenadigd schrijver, rondzweeft. Wanneer welk land dan ook in een oorlog, waarbij het zelf wordt aangevallen, 2000 mensen van de vijand doodt (het waren er overigens minder; dit zijn de cijfers van Hamas. Israel kwam op 1100 a 1200 mensen, merendeels strijders), haalt men het niet in zijn hoofd dat met genocides te vergelijken en van vernietiging en uitroeiing te spreken. Maar als het om Israel gaat verliezen weldenkende en intelligente mensen weleens vaker hun verstand en gevoel voor verhoudingen. Iedere gedode Palestijn is een ‘bloedbad’ of op zijn minst een ‘meedogenloze moord in koelen bloede’. Grenscontroles zijn ‘illegale blokkades’ waarmee de bevolking in een ‘wurggreep’ wordt gehouden, en iedere weigering van machthebbers om sancties tegen Israel af te kondigen is gelijk aan steun voor het ‘meedogenloze Israëlische staatsterrorisme’. Het is taalgebruik dat steeds normaler wordt als het geweld tussen Israel en de Palestijnen oplaait; taalgebruik dat ophitst, haat oproept en iedereen die er anders over denkt wegzet als medeplichtig aan de meest vreselijke misdaden tegen de menselijkheid.

Speelse satire

Naast dit dieptepunt van Wieringa konden we nog genieten van een walgelijke persiflage op Toy van Netta Barzilai, winnares van het songfestival. Ook hier weer de meest groteske en idiote beweringen, maar hé, het is een persiflage (en hé, het was een column, dan hoort een beetje overdrijven erbij) en dan moet je het met de werkelijkheid niet te nauw nemen. Dus wordt beweerd dat wereldleiders uit Israels hand eten, dat het eeuwig feest en voor de fun en het spektakel wat bukraketten op de Palestijnen afvuurt, en trots is op hoe mooi het bommen kan gooien, en dat Israel met geld alles op kan lossen “wordt je feest door radikalen gecrasht? Open ambassades, zorg dat je casht, van je ching-a-ling etc. en je dollars een cent en je pecunia-ja!” Wat hiervan te denken? Dat vraagt ook het CIDI zich af, dat de tekst via twitter van aardig commentaar voorzag. Joden en geld, is de voordehand liggende conclusie, waar kennen we dat van?

 

Maar oh wee als je dat zegt, oh wee als je durft te beweren dat men hier misschien een grens over is gegaan, dat BNN/VARA en de Sanne Wallis de Show hier in hun enthousiasme in een val zijn getrapt. Oh wee als je het a-woord in de mond durft te nemen. Het is allemaal slechts kritiek op het Israelische beleid, en bovendien heel grappig. Net zo grappig als de cartoon van Collignon een paar weken eerder, waar ook alweer wordt gedaan alsof Israel feest viert door Palestijnen puur voor de fun neer te knallen.

 

Blinde vlek

En dan was er natuurlijk de obligate lijst van Nederlanders die tegen de blokkade van Gaza is (maar niet tegen Hamas dat daar al 12 jaar de Palestijnen onderdrukt) en de regering oproept om druk uit te oefenen op Israel om die te beëindigen. Hanna Luden vraagt zich dan ook vertwijfeld af waarom zoveel BN-ers Hamas steunen. Overigens las ik een paar dagen geleden dat president Abbas er bij Israel op heeft aangedrongen de blokkade van Gaza (die van die openluchtgevangenis en wurggreep) vooral niet te versoepelen. De PA zelf heeft er de afgelopen jaren actief aan bijgedragen, als sanctie tegen Hamas dat immers de PA indertijd uit Gaza heeft verdreven. Daarbij houdt Egypte hem evenzeer in stand. Maar om een of andere reden richt de woede van Wieringa en al die andere BN-ers zich nooit op de PA en Egypte, en nooit op Hamas, dat zoveel meer dan Israel verantwoordelijk is voor de misère in Gaza.

 

Deze blinde vlek blijft me verbazen. Je hoeft niet alle Israelische geweld goed te keuren, je kunt de nederzettingen en sommige retoriek van Netanyahu en Bennett verafschuwen, maar je kunt niet ontkennen dat Hamas met geweld strijdt voor het in handen krijgen van heel ‘Palestina’, dat het de eigen burgers onderdrukt en cynisch voor eigen doelen misbruikt. En dat zowel Hamas als Abbas er antisemitische ideeën op nahouden, en dat antizionisme en antisemitisme sowieso vaak best wel verstrengeld zijn en in elkaar overlopen, zoals blijkt uit de vele antisemitische reacties op internet wanneer het geweld oplaait. Zou je denken. Maar slimme, weldenkende mensen blijken dit alles dus bijzonder goed te kunnen ontkennen. En ermee weg te komen.

 

Ratna Pelle

 

woensdag 6 juni 2018

Radikalisme en antisemitisme van Abbas en Hamas (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/06/06/radikalisme-en-antisemitisme-van-abbas-en-hamas/

 

= IMO Blog =

 

Het is alweer even geleden, en waarschijnlijk allang vergeten op de redacties van kranten en het NOS journaal, en daarmee ook door het publiek. Daar draaide men de afgelopen weken overuren met reportages en artikelen over Israels 70steverjaardag en hoe het ‘buitensporige’ geweld van Israel haar 70ste verjaardag zou hebben overschaduwd, de verplaatsing van de Amerikaanse ambassade en het benadrukken hoe na 70 jaar toch vooral de vrede verder weg is dan ooit. Maar in een toespraak eind april liet president Abbas zich ongegeneerd antisemitisch uit.

 

Openlijker dan ooit (In verkapte vorm zei hij dergelijke dingen al vaker) schoof hij de schuld van de Holocaust en het antisemitisme in de schoenen van de Joden zelf. De Joden zouden uit zijn op geld en daarom worden gehaat. Ook zou Stalin een Jood zijn en Hitler zou de Joodse staat hebben geholpen door 60.000 rijke Joden naar Palestina te laten emigreren, met behoud van al hun rijkdommen. Daarom is Israel volgens Abbas een kolonialistische onderneming, gericht op het dienen van Westerse belangen in de regio, en heeft niks met een Joods verlangen naar Zion te maken. De Joden van nu zouden bovendien afstammen van de Khazaren en geen historische band hebben met het land en de Israelieten, en in de Arabische wereld zou geen antisemitisch geweld zijn voorgekomen.

Nadat zelfs de EU bij monde van Mogherini deze uitspraken veroordeelde, kwam Abbas een paar dagen later met een halfslachtig excuus. De VN Veiligheidsraad kwam niet tot een publieke veroordeling omdat tijdelijk lid Koeweit dat niet nodig achtte vanwege Abbas’ excuus. Abbas zei dat:

“If people were offended by my statement in front of the PNC, especially people of the Jewish faith, I apologize to them. I would like to assure everyone that it was not my intention to do so, and to reiterate my full respect for the Jewish faith as well as other monotheistic faiths..”

 

Ook noemde hij de Holocaust ‘de most heinous crime in history’, en uitte zijn medeleven met de slachtoffers. Hij veroordeelde antisemitisme in al zijn vormen en pleitte voor de tweestatenoplossing.

 

Volgens o.a. Elder of Ziyon was dit allemaal slechts voor de bühne en nam Abbas in feite niks terug. Van de ‘geschiedenisles’ die hij naar eigen zeggen gaf in zijn toespraak nam hij geen woord terug, hij stelde alleen dat die niet antisemitisch was en dat het hem speet als mensen dat wel zo hadden opgevat. In zijn verdraaide wereld zijn de Palestijnen de ware slachtoffers van de Holocaust; zij verloren er immers hun mooie Palestina door en werden verdreven in de Nakba. Zij zijn de eigenlijke Semieten en niet de Khazaarse Joden, en dus veroordeelt Abbas antisemitisme in al zijn vormen. Ook zijn pleidooi voor de tweestatenoplossing is onoprecht, omdat het niet om de erkenning van een Joodse staat gaat. Immers, de Joden zijn volgens Abbas geen volk maar een religie en hebben geen Midden-Oosterse wortels dus wat hebben ze er precies te zoeken?

 

Hoewel Elder of Ziyon soms nogal hard en cynisch kan overkomen vrees ik dat hij wat dit betreft gelijk heeft. Abbas heeft al deze zaken eerder gezegd; hij heeft de omvang van de Holocaust ontkend, beweerd dat deze vooral door de zionisten zelf was veroorzaakt, beweerd dat zionisme kolonialisme is en de Joden een religie en geen volk met nationale rechten zijn en al helemaal niet op Israel, de Joodse geschiedenis van het land en Jeruzalem ontkend, etc. Dus wat hij zei week hooguit af door de wat directere toon die hij dit keer aansloeg. Overigens waren ook de veroordelingen nogal halfslachtig en gingen maar over een klein deel van de toespraak.

Wanneer Abbas radikale dingen zegt wordt vaak gewezen op zijn strijd met Hamas dat ook steeds zulk soort uitspraken doet. Waarbij dat laatste in de media doorgaans geen aandacht krijgt, en ook de vraag wordt genegeerd of het niet vreemd is dat een volk dat zogenaamd vooral rust wil en graag in vrede met Israel wil leven, blijkbaar gepaaid moet worden met antisemitische uitspraken.

Onvreedzame protestmars

Maar deze speech is zoals gezegd allang vergeten en de aandacht weer gericht op Israels vermeende agressie, de inwoners van Gaza die geen kant op kunnen en de bezetting. Eindeloos ging het over de vele doden bij de demonstraties naar het grenshek en de bekende mensenrechtenorganisaties en de VN ‘Mensenrechtenraad’  veroordeelden Israel uiteraard, wat ook weer reden was voor extra media aandacht.

Opvallend in al die reportages en artikelen is dat veelal werd gesproken van demonstranten die worden doodgeschoten en de bloedbaden die Israel heeft aangericht, terwijl Hamas zelf heeft erkend dat de meeste doden aan Hamas gelieerde strijders waren. Het is bovendien duidelijk dat veel demonstranten gewapend waren, dat er explosieven werden gebruikt en dat men met geweld probeerde door het grenshek te breken. Men heeft honderden velden in Israel in brand gestoken met vliegers die de grens over zijn gevlogen met molotov cocktails. Er is op deze manier al behoorlijk wat schade aangericht (het zou al om 600 vliegers gaan waarvan 400 onderschept door Israel), en het had niet veel gescheeld of ook dorpen werden getroffen. Ik las hier onlangs voor het eerst een artikel over in de Volkskrant, waarbij gelijk ook een beeld werd opgeroepen van David die tegen Goliath strijdt: Palestijnen die met creativiteit en zelf geknutselde wapens zich verweren tegen het oppermachtige Israel. Precies het beeld dat de Palestijnen zo graag de wereld in sturen. Hamas leiders hebben zelf overigens duidelijk gemaakt dat het niet om vreedzame protesten gaat:

 

Zo zei Hamas leider Yahyar Sinwar“We will take down the border and we will tear out their hearts from their bodies”. Hamas vindt, ook daar is men duidelijk over, dat heel Israel de Palestijnen toebehoort en dat men dat met geweld moet realiseren. Daar is men al zo’n 30 jaar mee bezig, en deze demonstraties zijn onderdeel van die strijd. Hamas leider Machmoud Al-Zahar zei in een interview met Al Jazeera: “Wanneer we het hebben over ‘vreedzaam verzet’ bedriegen we het publiek”.  Maar dat vernemen we niet uit de reportages in kranten of tv. De New York Times liet één van de organisatoren van de ‘protestmars’ aan het woord:

 

This week, The Times published an op-ed by Ahmed Abu Artema, one of the organizers of the march. “We are intent on continuing our struggle until Israel recognizes our right to return to our homes and land from which we were expelled,” he writes, referring to homes and land within Israel’s original borders.

 

Er is dus niet veel twijfel mogelijk over de intenties van Hamas en de door haar opgetrommelde (en betaalde) demonstranten. Er is niks vreedzaams aan, en men is wel degelijk uit op vernietiging van Israel. Toch wordt juist dat keer op keer ontkend, net als Abbas’ radikalisme en antisemitisme, en gaat de media aandacht volledig naar Israelisch geweld en (zogenaamd) onschuldige Palestijnse slachtoffers.

Ratna Pelle

 

vrijdag 4 mei 2018

Israel en de antisemitische karikatuur (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/05/03/israel-en-de-antisemitische-karikatuur/

 

= IMO Blog =

 

Met enkele anderen discussieerde ik op een discussieforum over de vraag of de cartoon van Jos Collignon n.a.v. Israels 70ste verjaardag antisemitisch is. Volgens mij is dat niet hard te maken, ik zie geen expliciete verwijzingen naar antisemitische thema’s, behalve dan dat de soldaat die Israel verbeeldt heel groot en heel lelijk en heel onsympathiek oogt. Dat is niet perse antisemitisch, maar de optelsom van al die cartoons waarin Israel het toppunt van wreedheid en slechtheid is, komt aardig in de buurt. Iemand schreef het volgende wat betreft deze cartoon:

 

“Wat het zo walgelijk maakt is dat de suggestie wordt gewekt dat Israel met plezier Palestijnen afschiet. Israel, de Jood onder de naties, wordt voorgesteld als een gewetenloze misdadiger. Inderdaad, waar vroeger de Jood werd afgeschilderd met een grote neus en een pak geld in de hand is het nu een grote militair met een machinegeweer. Waar Joden vroeger werden gehaat vanwege hun geloof of ras, worden ze nu gehaat vanwege hun Joodse staat. Vroeger werden we gehaat omdat we ons als makke schapen lieten afvoeren naar de concentratiekampen zodat zij een schuldgevoel kregen, nu worden we gehaat omdat we onszelf verdedigen en dus net zo erg zijn als zij. Dat is het antisemitisme van nu, gemaskeerd als antizionisme.”

 

Antisemitisme in de vorm van antizionisme, het is een bekend fenomeen, en het wordt vaak niet herkend, want hé, kritiek op Israel moet toch gewoon kunnen? En is het geen doortrapt middel om critici de mond te snoeren door ze bij wat fel uitgevallen kritiek gelijk voor antisemiet uit te maken? We horen het tot vervelens toe, en daarom denk ik dat je voorzichtig moet zijn met deze aantijging, ook al is het misschien waar. Collignon beeldt andere landen die hetzelfde of zelfs veel extremer reageren op hun vijanden niet zo af. Alleen Israel, de Joodse staat, roept zoveel verontwaardiging en woede op.

 

Yarmouk

De afgelopen jaren voltrok zich in het onofficiële Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk een werkelijke humanitaire ramp. Zo één waarbij mensen bij bosjes stierven van de honger en zelfs katten aten. Als gevolg van intense gevechten is de bevolking tijdens de Syrische burgeroorlog van zo’n 150.000 tot minder dan 10.000 geslonken. De verhalen van mensen die in 2015 nog in de belegerde spookstad verbleven zijn huiveringwekkend. De stad werd belegerd door het Syrische leger en van alle kanten beschoten. De stad, die redelijk welvarend was, werd totaal verwoest.

Waarom riep deze ramp die toch ook vooral Palestijnen trof geen fractie op van de woede die enkele tientallen doden in Gaza oproept? Antisemitisme, roepen sommigen. Moslims die moslims afslachten is nou eenmaal niet zo omstreden als Joden die moslims vermoorden. Omdat het wordt gezien als een interne Syrische aangelegenheid en niet een internationaal conflict, zeggen anderen. Maar dan nog is het niet te bevatten dat mensen die zeggen zich het lot van de Palestijnen aan te trekken zo stil zijn wanneer die werkelijk worden uitgemoord en uitgehongerd, en hun stad werkelijk totaal met de grond gelijk wordt gemaakt. Ook in Libanon en in Jordanië zijn eerder honderden, zelfs duizenden Palestijnen gedood en verdreven. Maar Palestijnen doen elkaar ook heel wat aan, en een deel van de problemen in Gaza is het gevolg van de strijd tussen Abbas en Hamas. En ook dat roept maar weinig verontwaardiging op, en is volgens antizionisten eigenlijk de schuld van Israel die de Palestijnen tegen elkaar zou uitspelen.

Feit is dat van Israel minder wordt geaccepteerd dan van andere landen. De media, de VN, de EU, Amnesty International en Human Rights Watch, allemaal veroordelen, hekelen of bekritiseren ze Israel harder en vaker voor minder extreme daden dan haar buren. Dit neemt soms totaal extreme en bizarre vormen aan, zoals de rituele serie anti-Israel resoluties in de Algemene Vergadering van de VN of de buitensporige aandacht in de zogenaamde Mensenrechtenraad, waar dictatoriale regimes in de meerderheid zijn. Veel legers in het Midden-Oosten worden net als Israel door Amerika gesteund en mede bewapend, maar toch boeit het ons maar matig wanneer er bijvoorbeeld ziekenhuizen in Jemen mee worden platgegooid. Dit volkomen bizarre onderscheid is niet alleen op antisemitisme terug te voeren, maar is er zeker ook niet los van te zien.

Motieven

Wanneer mensen Israelisch geweld sterker afkeuren dan ander geweld, kunnen daar op zichzelf zowel antisemitische als andere motieven voor zijn, bijvoorbeeld dat men van Israel juist een hogere pet op heeft of denkt dat het de middelen heeft om zich met minder geweld te beschermen tegen zijn vijanden. In de praktijk spelen antisemitische noties denk ik vaak (onbewust) wel mee. Joden die aan het moorden slaan, het moet niet mogen na alles wat henzelf is overkomen; het verleden niet als verzachtende omstandigheid maar als reden ze blijvend aan hogere maatstaven te houden dan alle andere volken en landen. Idem voor Joden die discrimineren of racistisch zijn. Zij worden al snel met de nazi’s vergeleken, alsof racisme niet iets is dat in alle landen voorkomt en in bijvoorbeeld de Arabische wereld leidt tot het houden van zuid-Aziatische slaven. Dit negeren en niet veroordelen, en wel Israel steeds weer neerzetten als de grote schurk van het Midden-Oosten, riekt naar antisemitisme.

Het is dan ook niet vreemd dat het Centraal Joods Overleg, in navolging van het Simon Wiesenthal Center, met deze aantijging kwam en een boze brief aan de Volkskrant schreef. Ik verwacht niet dat de krant zich hier iets van aantrekt, want de vrijheid van meningsuiting is heilig. Toch zou men in deze tijd van herdenken en bezinnen misschien eens na kunnen denken over de impact van dergelijke cartoons op sentimenten in de samenleving. Het antisemitisme neemt toe, vaak onder het mom van of voortkomend uit antizionisme, waarbij mensen van Arabische komaf een grotere rol spelen. Mensen als Abou Jahjah en Appa zwepen jonge allochtonen op. Denk en NIDA schurken tegen het antisemitisme aan en voeden de antisemitische sentimenten die in hun achterban leven. Onlangs nog kwam NIDA-voorman El Ouali  in opspraak vanwege een antisemitische tweet.

 

Misschien dat de Volkskrant naast Collignon ook een cartoonist die meer oog heeft voor de vele Arabische en Palestijnse misstanden kan aannemen? Zoals men vele columnisten heeft, zowel links als rechts en rustig en bedachtzaam of juist fel en uitgesproken, zo zouden meer cartoonisten het evenwicht dat men ongetwijfeld nastreeft kunnen herstellen. Na al die jaren een andere huiscartoonist nemen is ook geen gek idee. Het zorgt voor verfrissing en vernieuwing en verlost de krant van een nare smet op het blazoen. Collignon is dan nog even vrij om zijn mening te uiten, maar dit wordt niet meer ondersteund door een als progressief bekend staande kwaliteitskrant.

Ratna Pelle

 

Collignon en de karikatuur van Israel (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/05/02/collignon-en-karikatuur-israel/

 

= IMO Blog =

 

De agressieve Palestijnse protesten tegen Israels bestaan als Joodse staat riepen de afgelopen tijd de nodige verontwaardiging op. Nee, sorry, ik bedoel natuurlijk: de Israelische reactie op deze protesten riep de nodige verontwaardiging op. Bij die reactie vielen een aantal doden, dat is waar. Weliswaar vooral Hamas strijders, zoals o.a. blijkt uit dit rapport (en ook Hamas gaf toe dat diverse strijders waren gedood), maar dat is voor veel mensen bijzaak. Israelische soldaten die Palestijnen doden, dat werkt op een of andere manier in op bepaalde hersengebieden, het roept emoties op die we verder vooral kennen als er iets in mensen hun achtertuin gebeurt, als het weer tijd is voor de jaarlijkse Zwarte Pieten discussie of als de bonus van een bankdirecteur op een onhandig moment wel erg fors wordt verhoogd. Zo ook bij huiscartoonist Jos Collignon van de Volkskrant.

 

De cartoon, die 21 april in de Volkskrant stond, laat zien hoe volgens Collignon Israel haar 70ste verjaardag  graag viert, namelijk door voor de fun Palestijnen overhoop te knallen. We zien een angstige jonge Palestijn met een doek voor de mond die als schietschijf dient met erachter de tekst ‘happy birthday to me’ uitgekerfd met kogelgaten die over het lichaam van de Palestijn lopen. Naast hem liggen overhoopgeschoten lijken, achter hem een kapotgebombardeerd Gaza. De schietende soldaat is groot en kaal en lelijk en heeft een grote blauwe Davidsster op zijn rug. Israel als absolute schurkenstaat, het Kwaad, de totale disproportionele wreedheid. Overigens oogt de soldaat blank en de Palestijn mediterraan.

 

 

Ik en vele anderen walgen van deze cartoon, die zo totaal niks met de werkelijkheid te maken heeft. Een werkelijkheid waarin in meer dan een maand tijd 40 doden zijn gevallen bij de vaak gewelddadige Palestijnse protesten (Palestijnen die het hek bestormen, stenen en ‘vuurbommen’ over de grens naar Israelische doelen gooien en zelfs explosieven de grens over transporteren via een nieuwe techniek: een soort vliegers waar ze aan gehangen worden). De Palestijnen  willen met miljoenen ‘terugkeren’ naar wat sinds 70 jaar Israel is, een staat die men nooit echt heeft erkend. En ze willen daar zeker niet vreedzaam als Israelisch staatsburger leven. In veel landen wordt tegen minder gewelddadige protesten harder opgetreden, maar dan zien we doorgaans  geen cartoon van Collignon. En al hekelt hij voor de afwisseling ook weleens een ander land, zijn meest venijnige cartoons zijn voor Israel. In 2013 werd hij zelfs aangeklaagd vanwege een cartoon waarin wordt afgebeeld dat Wilders door de Israellobby wordt gefinancierd met pakken bankbiljetten. Die rijke Joden toch, ze zitten ook overal achter. Hij werd niet veroordeeld, omdat volgens de officier van justitie dit geen voor de hand liggende interpretatie is, aldus Joop:

 

Een zeer voor de hand liggende interpretatie van de cartoon ziet op deze omstandigheid, en kan dan worden beschouwd als zijnde een kritische bijdrage aan het maatschappelijk debat over de manier waarop de partij van Geert Wilders wordt gefinancierd, en welke (ongewenste) invloed daar eventueel van uit gaat. Deze interpretatie leidt tot het oordeel dat de cartoon niet strafbaar is.

De officier van justitie schrijft dat de cartoon ook zou kunnen worden opgevat alsof joden op slinkse wijze opereren en achter de schermen aan de touwtjes trekken (‘het joods complot’). Dat zou mogelijk wel strafbaar kunnen zijn. Toch meent de officier dat de eerste interpretatie zoveel meer overheersend is, dat ervan kan worden uitgegaan dat Collignon slechts die eerste boodschap heeft willen overbrengen. De cartoon is daarom niet strafbaar.

 

 

Ik vraag me af waarom de officier van justitie dat denkt, gezien Collignons fascinatie met het thema Israel en Israelische/zionistische lobby. Wilders krijgt geld van conservatieve en pro-Israelische Amerikaanse denktanks, wat niet hetzelfde is als Joden. Als je even googelt op Collignon en Israel kom je het nodige tegen dat op en soms over de rand is. Netanyahu die niet een, maar diverse reusachtige middelvingers uitsteekt naar de wereld, nederzettingen in de vorm van een hand met reusachtige middelvingers met de tekst erbij ‘Israels signaal aan de wereld’, een cartoon over Israel en Noord-Korea waar Israel een stereotiepe orthodoxe Jood is die goochelt met atoomwapens (die uit zijn zakken puilen) terwijl Noord-Korea ze niet heeft (maar zegt van wel). Over deze cartoon schreef de orthodoxe Jood Maurits van Zuiden de Volkskrant aan:

 

Natuurlijk wilt u uw humoristen niet censureren. Maar wat zou u doen als u er een had die altijd vrouwen neerzette als dom, negers als lui, homo’s als onzedelijk, enz.? Jos Collignon ziet Israëli’s en Joden altijd weer alleen maar als vette, in het zwart geklede, leugenachtige mannen, zoals ook in zijn tekening van 20 april. Het is onwaardig en beschamend. Vooral ook om dat de wortels van dit soort karikaturen ons doen denken aan zeer pijnlijke tijden – voor de westerse beschaving. 

 

 

De lijst gaat door: de Israellobby als winnaar van de Amerikaanse verkiezingen (‘as usual’ vermeldt hij erbij), een cartoon van de verwoestingen in Gaza die zo erg is dat Afshin Ellian er in zijn column in Elsevier op ingaat (tekst van de website Brabosh gekopieerd). De vraag is of al deze cartoons alleen maar suggestief en smakeloos zijn of ook echt antisemitisch. Ellian, Brabosh, Maurits van Zuiden en Niemoller denken van wel. Ellian schrijft:

 

De cartoonist tekende een getto (Gaza) dat door prikkeldraad wordt omgeven. De getto is verwoest. Het beeld doet ons denken aan de getto van Warschau. Boven die verwoestingen zweeft een man met een Davidster op zijn arm (Netanyahu?) met dikke Stürmer-lippen en met een tekst in zijn hand: Washington Post, Goldstone, ik heb het niet geweten. Wir haben es nicht gewusst.

Is de Gaza-strook echt te vergelijken met de getto van Warschau? Waren in de getto van Warschau de levensverwachting en het niveau van de gezondheidszorg van de joden hoger dan die van de bevolking in het Turkije van nu? Waren de joden in de getto het snelst groeiende (en opmerkelijk gezonde) volk in de wereld, zoals de Gazanen? Lagen de winkels in Warschau vol met voedsel en goederen, zoals in Gaza?

 

Volgens hem is het zelfs Holocaust ontkenning:

Als dit het geval is, dan viel het erg mee met de behandeling van de joden door de nazi’s, dan zijn ook al die verhalen over de Holocaust sprookjes, en dan zijn de joden leugenaars. Wie beweren dat laatste? De antisemieten en de nazaten van de nazi’s.

Het gaat hier dus niet zozeer om de angstaanjagende domheid en de schokkende ongeletterdheid van deze cartoonist. Hij doet moedwillig mee aan de Holocaust-ontkenning. En niemand bij de Volkskrant denkt: wat zijn we hier aan het doen? Wat voor propaganda bedrijven we hier? Geen zucht van de hoofdredactie.

 

Dit gaat mij net wat te ver. Een verwoeste stad is nog geen getto van Warschau. Maar walgelijk is het wel. Walgelijk omdat Israel voortdurend als extreme schurkenstaat wordt neergezet, Netanyahu als de bullyvan de wereld, die aan alles en iedereen lak heeft en meedogenloos onschuldige burgers afslacht. En Collignon maakt wel degelijk gebruik van antisemitische stereotypen zoals de oppermachtige Joodse, sorry Israel lobby, steevast afbeeld als de karikaturale rijke of ultra-orthodoxe Jood, Israel als doortrapt en arrogant, en bovenal totaal gewetenloos. Collignon beeldt ook andere regeringsleiders niet op hun mooist af, en ook andere landen komen er niet altijd goed weg, maar geen land wordt zo gitzwart neergezet en zo veelvuldig gehekeld.

 

Ondertussen lees ik dat 41% van alle gemelde gevallen van discriminatie Joden betreft, terwijl Joden zo’n 0,3% van de bevolking vormen en vaak niet herkenbaar zijn als zodanig. De stijging van het aantal antisemitische incidenten hangt samen met een klimaat waarin Israel in de media, door rappers (die daar niet om veroordeeld worden want vrijheid van meningsuiting) en in de Arabische media die een steeds groter deel van de Nederlandse bevolking via schotels bekijkt, als het ultieme kwaad wordt afgebeeld, als de oorzaak van alle ellende, en de Joden als bevolkingsgroep met onevenredig veel invloed achter de schermen.

 

Een cartoonist als Collignon doet daaraan mee, telkens weer. Het is hetzelfde klimaat dat Abu Jahjah salonfähig maakt en waarin het normaal is dat hij drie uur lang in Zomergasten mag vertellen over zijn leven en ideeën. Het is het klimaat waarin bij ‘debatten’ over Israel op de VU en in Crea en De Nieuwe Liefde en meer van die plekken die een vrijplaats voor kritisch denken zouden moeten zijn, steevast alleen antizionisten of op zijn minst felle critici worden uitgenodigd. Een klimaat waarin een kleine groep als Een Ander Joods Geluid, die geen gelegenheid onbenut laat om Israel zwart te maken, telkens ruimte krijgt in de media om de ‘andere kant’ te vertellen, het ‘andere’ verhaal. Samen met Dries van Agt en anderen uit de anti-Israel scene mogen ze keer op keer vertellen hoe het ‘werkelijk’ zit, dat wil zeggen dat het conflict alleen te wijten is aan Israel en aan alleen Israel eisen gesteld moeten worden en sancties opgelegd.

Zie verder: Israel en de antisemitische karikatuur

 

Ratna Pelle

 

maandag 9 april 2018

De twee maten van NIDA (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/04/08/de-twee-maten-van-nida/

 

= IMO Blog =

Dat NIDA geen afstand nam van de “Israel = IS” tweet was niet alleen een principe kwestie, maar ook electoraal handig: veel allochtonen denken zo over Israel en Joden en geloven dat het CIDI de lange arm van Israel in Nederland is (zo gaat hun eigen Erdogan immers ook te werk) en de Joden achter de schermen aan de touwtjes trekken.

De tweet was mede een reactie op het ontslag van Yasmina Haifi, medewerkster op het ministerie van Veiligheid en Justitie die zelf kort tevoren had getwitterd dat ‘ISIS niks met de islam heeft te maken maar een vooropgezet plan is van de zionisten om de islam zwart te maken’. Die tweet leidde terecht tot ophef en haar ontslag. Ze was de laatste twee jaar gedetacheerd bij het Nationaal Cyber Security Centrum, dat samenwerkt met de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV), en dan is het niet echt handig als je achter gewelddadige jihadisten een zionistisch complot ontwaart. Vorig jaar heeft de rechtbank echter geoordeeld dat het ontslag een te zware straf was en de tweet onder de vrijheid van meningsuiting valt.

Zoals gezegd, wat Haifi en NIDA zeggen is de mening van veel moslims. Appa zegt het, Younes al Ouali zei het, Kuzu zegt het, het is geregeld te lezen in online reacties en op sites als Trotsopislam. Het is ook geregeld te horen op de Arabische tv zenders waar veel allochtonen naar kijken. Dus was het verstandig om zo kort voor de verkiezingen geen afstand te nemen van de tweet en ‘niet te buigen voor de macht van het CIDI, zoals Jesse Klaver wel deed’, aldus een onverzettelijke Ouali bij Pauw. Voor NIDA is dit belangrijker dan linkse samenwerking tegen armoede en voor meer huurwoningen. Dat kans op deelname aan de waarschijnlijk progressieve coalitie er niet bepaald groter door is geworden, is ondergeschikt aan het juiste geluid voor de eigen achterban.

Opvallend is echter de steun, ook uit autochtone hoek, voor de positie van NIDA. Op het nieuwe ‘de Kanttekening’ schrijft ene hoogleraar islam in Europese samenlevingen naar aanleiding van de gewraakte tweet o.a.:

Aanleiding was de aanval op Gaza door het Israëlische leger waarbij aan Palestijnse zijde ruim tweeduizend doden vielen, onder wie veel kinderen. Ordinaire terreur dus, net als de praktijken van IS, maar zoals gebruikelijk keken de vrienden van Israël in het Westen de andere kant op. Het ging immers om ‘gerechtvaardigde zelfverdediging’ door Israël. En wie daar kritiek op heeft, wordt zoals gebruikelijk door Israël en zijn bondgenoten uitgemaakt voor antisemitisch.

De gewraakte tweet van Nida was geen diepgaande analyse, dat kan ook niet in een tweet, maar was bedoeld om het meten met twee maten aan de kaak te stellen en verontwaardiging te laten horen over het zionistische geweld in Gaza.

En even verderop:

Kennelijk had de propagandamachine van de Israël-lobby, daarbij geholpen door het CIDI en de politieke vrienden van Benjamin Netanyahu, haar werk gedaan.

Diep en diep triest dat niemand van de journalistiek zich afvroeg of die vergelijking tussen IS en Israël misschien niet heel terecht is. Diep en diep triest dat zelfs Klaver aan effectbejag doet en is gezwicht voor de lange arm van Jeruzalem.

Werkelijk, meneer Thijl Sunier? Als u moet kiezen of u een tijdje in IS gebied uw geleerde werk wilt doen of in pak hem beet Tel Aviv, hoe lang aarzelt u dan? Waar denkt u dat u en uw gezin veiliger zijn? Waar zou een betere universiteit staan en is er meer vrijheid van meningsuiting? Waar worden individuen, ongeacht hun achtergrond en denkbeelden, het beste beschermd?

Diep en diep triest dat mensen dergelijke kolder opschrijven, en een redelijk functionerende democratie vergelijken met een stel islamofascisten die vrouwen verkrachten en journalisten onthoofden. En dat omdat er bijna 2000 doden vielen in een inderdaad asymmetrische oorlog, waarin een staat met al haar beperkingen vocht tegen een terroristische organisatie die vanuit de burgerbevolking opereerde en raketten vanaf de daken van ziekenhuizen en binnenplaatsen van scholen afschoot. En je bent natuurlijk geen antisemiet als je desondanks van mening bent dat Israels optreden in Gaza niet gerechtvaardigd was en daartegen protesteerde.

Je bent wel een antisemiet als je achter IS een Joods complot ziet en als je de mening van mensen die daar een probleem mee hebben afdoet als ingegeven door zionistische propaganda. Als je alles wat ten faveure van Israel wordt gezegd en gedaan ziet als een gevolg van de geoliede Israellobby. En misschien ook als je blind bent voor de wandaden en mensenrechtenschendingen in islamitische landen en door bewegingen die zich op de islam baseren en hun Jodenhaat, en in Israel de manifestatie van het ultieme kwaad ziet.

Willem Schinkel maakt het in de NRC iets minder bont maar komt met het cliché dat ‘de vrijheid van meningsuiting anders wordt beoordeeld waar het moslims betreft’. Oftewel: moslims mogen niks lelijks over Israel zeggen, maar autochtonen mogen wel een hoop lelijks over moslims zeggen. De tweet zou bovendien het doel hebben het ‘het meten met twee maten ten aanzien van geweld in het Midden-Oosten aan de kaak te stellen’ en is daarom minder erg.

Daarbij schoot het Schinkel in het verkeerde keelgat dat Jesse Klaver in Buitenhof had gezegd NIDA als progressief te beschouwen vanwege hun ondertekening van een homo manifest. Dit ‘keuren op goed fatsoen’ zou omgekeerd onvoorstelbaar zijn en daarom racistisch. Ook mogen we NIDA geen moslimpartij noemen. Hij besluit met:

Het maakt pijnlijk duidelijk dat een moslim nog steeds niet voor volwaardig politicus gezien wordt door witte politici. Klaver zal zichzelf genereus gevonden hebben, maar zijn goedkeuring kan alleen begrepen worden als racistische arrogantie.

Klaver is niet helemaal wit, maar dat terzijde. Dat je bij een moslimpartij, eh sorry, op de islam gebaseerde partij (de naam komt uit de koran en betekent ‘oproep’ of ‘gebed’, aldus Carel Brendel), kritisch kijkt naar hoe men over homo’s en andere minderheden denkt vind ik vrij logisch. De SGP wordt toch ook op haar standpunt over homo’s en vrouwen aangesproken? Ik denk dat er minstens evenveel ongemak zou zijn wanneer een lokaal verbond met de SGP wordt gesloten.

Dat heeft niks met racisme te maken maar met de vraag of je op belangrijke en principiële punten wel met elkaar door een deur kunt en wilt. Waar antizionisten vaak steen en been klagen dat ten onrechte de antisemitisme kaart wordt getrokken, ontwaren zij vaak racisme daar waar het juist vreemd zou zijn om niet kritisch te zijn.

Klaver was inderdaad genereus door die ondertekening zo hoog aan te slaan en daarbij naïef door zich verder niet te verdiepen in de achtergrond en kontakten van NIDA. En wanneer NIDA met bepaalde standpunten van GroenLinks (of een van de andere partijen in het linkse verbond) grote moeite had, kon men dat uiteraard ook bespreken en daar eventueel conclusies uit trekken.

Er wordt van moslims qua vrijheid van meningsuiting behoorlijk veel geaccepteerd, net als van Wilders en andere felle islamcritici overigens. Als een autochtoon met een goede baan bij Justitie vanuit rechts gemotiveerd antisemitisme zou hebben getwitterd over Joodse complotten zou die zeker zo hard zijn aangepakt als Haifi. En als de lijsttrekker van een autochtone partij zulke dingen over Israel zou twitteren als Ouali deed, zou de verontwaardiging niet minder groot zijn.

Alleen zouden er dan geen opiniestukken in de NRC hebben gestaan om zo iemand te verdedigen en zou Klaver niet als slachtoffer van de oppermachtige louche Joodse, sorry, zionistische lobby worden neergezet.

Ratna Pelle

 

De sympathie van Denk en NIDA (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/04/08/sympathie-denk-en-nida/

 

= IMO Blog = 

Zoals verwacht deden kleinere uitgesproken partijen het goed bij de gemeenteraadsverkiezingen van 21 maart, zowel ter linker- als ter rechterzijde. Althans in de grote steden, want in veel kleinere plaatsen wonnen vooral lokale partijen die vaak geen bijzonder radikale standpunten hebben maar in de beleving van veel mensen dichter bij de zorgen van de gewone man en vrouw staan dan landelijke partijen. Denk, NIDA en ook de Partij voor de Dieren worden vaak bij de progressieve partijen ingedeeld, maar de vraag is of dat terecht is. Denk en Bij1 worden in de stemwijzers steevast bij de linkse partijen gerekend, en daardoor kreeg ik ze bij de vorige landelijke verkiezingen nogal bovenaan bij de resultaten. Onterecht lijkt mij als je bedenkt dat Denk stevig sympathiseert met Erdogan en behoorlijk Turks nationalistisch is.

Het is een bekende paradox: Nederlands (of Westers) nationalisme is bij links niet erg populair, maar nationalisme van minderheden en vooral van niet westerse volken is dat wel. Joods nationalisme is helemaal erg en wordt door velen als racisme en kolonialisme gezien, Palestijns nationalisme geldt als bevrijdingsstrijd van een inheems en onderdrukt volk en krijgt dus sympathie van links. Dat juist onder moslims vaak nogal conservatieve waarden heersen wat betreft vrouwen, homo’s en allerhande vrijheden, daar voelt men zich soms ook wel wat ongemakkelijk over, maar wordt toch vaak op de koop toe genomen, al zijn er ook grenzen. Zo stond Jesse Klaver vanaf het begin kritisch tegenover de linkse samenwerking met NIDA in Rotterdam, en oefende hij direct stevige druk uit op de fractievoorzitster om de stekker eruit te halen toen de “Israel = IS” tweet van Nourdin el Ouali opdook. Geen gemaar, niks ‘maar Israel is ook wel erg’ etc. Lodewijk Asscher noemde de tweet zelfs antisemitisch, en Lilian Marijnissen sprak zich kritisch uit over het islamitische karakter van NIDA. De lokale lijsttrekkers waren overigens minder kritisch.

En in Amsterdam is men ook niet bepaald enthousiast om met Denk in zee te gaan. Deze allochtone partijen combineren linkse ideeën over sociaal beleid en steun voor vluchtelingen met conservatieve ideeën over gezag, emancipatie en andere minderheden dan die waartoe men zelf behoort. Volgens sommigen is de winst van deze partijen behoorlijk verontrustend. Zo schrijft Jan Gajentaan in OpinieZ dat:

Voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog krijgt het antisemitisme weer invloed op politiek niveau. We stonden erbij en keken ernaar.

Dat NIDA, net als overigens Denk, tegen het antisemitisme aanschurkt, mag inmiddels duidelijk zijn. In de gewraakte tweet worden Israel en IS op een aantal punten gelijkgesteld: beide zouden een ‘illegaal gecreëerde staat’ vormen, religie als excuus gebruiken, de inheemse bevolking terroriseren, door het westen worden gefinancierd, en de internationale gemeenschap zou bij beide de andere kant op kijken. Het is niet alleen nonsens, er zitten bekende antisemitische stereotyperingen en complottheorieën achter, zoals de idee dat het westen (en vaak ook Israel) achter IS zit. Ook de idee dat Joden niet inheems zijn en dat zij hun religie misbruiken (en dat uit de mond van de lijsttrekker van een partij die banden heeft met de Moslimbroederschap) zijn dubieus.

Joden woonden duizenden jaren in het gebied, zijn er meermaals verdreven of weggepest, en vormden al vanaf eind 19e eeuw een meerderheid in Jeruzalem. Israel is niet Europees zoals de tweet stelt; veel Joden komen uit het Midden-Oosten en drukken hun stempel op het land en de cultuur. Joden werden door de eeuwen heen vaak neergezet als parasieten in de landen waar ze woonden, die zogenaamd alleen loyaal waren aan zichzelf en hun eigen snode plannen hadden, ook al woonden ze ergens al eeuwen en waren volkomen geïntegreerd. Dat veel Palestijnen eveneens relatief kort geleden naar het mandaatgebied Palestina emigreerden – omdat het land door zowel de Britten als de zionisten werd ontwikkeld en er daardoor werk was – wordt voor het gemak vergeten. Wanneer je werkelijk van mening bent dat IS met zijn gruweldaden en totale minachting voor vrouwen en andersgelovigen, op een lijn te stellen is met Israel, dan ben je niet geschikt voor de politiek, en al helemaal niet voor progressieve politiek.

Het is overigens niet de eerste keer dat NIDA de grenzen opzoekt. Bart Schut somde in het NIW een paar eerdere incidenten op:

Zo was partijleider Nourdin el Ouali de enige Nederlandse politicus die vorig jaar april sprak tijdens de (pro-)Hamasconferentie in de Rotterdamse Doelen. Begin dit jaar wilden de islamisten nog een busmaatschappij boycotten omdat het moederbedrijf Israëlisch is. Tijdens een mede door Nida georganiseerde demonstratie werd zomer 2017 in Rotterdam de inmiddels beruchte antisemitische slogan khaybar khaybar ya yahud gescandeerd. En natuurlijk heeft u in NIW 19 het door Carel Brendel geschreven exposé over de banden tussen Nida en de Moslimbroederschap en Hamas kunnen lezen.

Waarom dan noemde Jesse Klaver, die zo resoluut reageerde toen de “Israel = IS” tweet anderhalve week voor de verkiezingen opeens opdook, NIDA in Buitenhof een dag eerder nog ‘een progressieve partij’? Omdat men een of ander homo manifest had ondertekend, en omdat men net als GroenLinks een sociaal beleid in Rotterdam wil voeren, en fel tegen discriminatie is. Maar dat laatste geldt alleen als het de eigen groep betreft, en het sociale beleid komt ook vooral de eigen achterban van armere allochtonen ten goede. Terwijl op GroenLinks veel mensen stemmen die zelf wit en hoogopgeleid zijn en goede kansen hebben, stemmen op NIDA en Denk vooral mensen die zelf profiteren van hogere uitkeringen en meer subsidies voor sociaal werk. Net zoals er op de VVD veel mensen stemmen die zelf goed verdienen en daarom voor lagere belastingen en minder sociaal beleid zijn.

Misschien klinkt het wat verheven, maar in mijn ogen moet een partij niet vooral bezig zijn met hoe ze de belangen van een bepaalde groep binnen de samenleving kan behartigen, maar hoe de samenleving als geheel beter kan functioneren en zo eerlijk mogelijk ingericht kan worden. Waar de oude politieke stromingen een brede visie hadden (die niet per se de drijfveer van het stemvee was), hebben we nu rechtse partijen die de stem van vooral de armere autochtoon vertolken (die bang zijn om door al die vaak ook arme allochtonen er zelf op achteruit te gaan) en zogenaamd linkse partijen die de stem van de soms ook werkelijk gediscrimineerde allochtoon vertolken. Het gevolg is meer polarisatie.

(Vervolg: ‘De twee maten van NIDA‘)

Ratna Pelle